Parma nie zepsuła Interowi świętowania. Crociati, grający bez większego zaangażowania i pomysłu, gładko przegrali na Stadio Giuseppe Meazza 0:2, dzięki czemu Nerazzurri mogli świętować zdobycie mistrzostwa Włoch.

Na wstępie należy zaznaczyć, że mimo wysokiej — z perspektywy Interu — stawki spotkania, nie było to widowisko szczególnie intensywne ani porywające. Początek okazał się jednak zaskakujący, bo już w 7. minucie Parma mogła objąć prowadzenie. Z lewej strony boiska Valeri dośrodkował w pole karne Interu, a wbiegający Del Prato znalazł się na czystej pozycji około pięciu metrów od bramki. Zamiast jednak skierować piłkę głową do siatki, trafił obok słupka.

Jak się później okazało, była to praktycznie jedyna godna odnotowania akcja zespołu prowadzonego przez Cuestę. Po tej sytuacji Inter przejął pełną kontrolę nad grą, spokojnie konstruując kolejne ataki. Już w 9. minucie Barella mocno dośrodkował w pole karne, a Dumfries uprzedził bardzo niemrawego tego dnia Ndiaye i uderzył głową tuż obok słupka.

W 25. minucie gospodarze powinni objąć prowadzenie. Po zamieszaniu w polu karnym Parmy do strzału doszedł Esposito, trafiając w poprzeczkę. Piłka odbiła się jeszcze od pleców Suzukiego i zmierzała do bramki, jednak japoński bramkarz w ostatniej chwili zdołał skutecznie interweniować, zapobiegając zarówno utracie gola, jak i ewentualnej dobitce Thurama.

Mecz toczył się w spokojnym tempie i gdy wydawało się, że pierwsza połowa zakończy się bezbramkowym remisem, Inter zadał cios tuż przed przerwą. W drugiej minucie doliczonego czasu gry Zieliński posłał kapitalne prostopadłe podanie w pole karne do Thurama, którego przed spalonym uchronił źle ustawiony Ndiaye. Francuz w dogodnej sytuacji nie zawiódł i pewnym strzałem pokonał Suzukiego. Do przerwy było 1:0.

Po zmianie stron obraz gry nie uległ większej zmianie — Inter wyraźnie zwolnił tempo, kontrolując przebieg spotkania i długo utrzymując się przy piłce, natomiast Parma nie wykazywała ani pomysłu, ani większej chęci do konstruowania akcji ofensywnych. Aż do 71. minuty na boisku działo się niewiele.

Wówczas gospodarze przeprowadzili groźną kontrę. Martinez przejął piłkę na połowie Parmy i uruchomił Dimarco, który ruszył w kierunku bramki i precyzyjnym podaniem obsłużył Dumfriesa. Ten jednak, będąc w bardzo dogodnej sytuacji, fatalnie przestrzelił.

Co się odwlecze, to nie uciecze — osiem minut później Inter podwyższył prowadzenie. Martinez otrzymał prostopadłe podanie z głębi pola, uniknął spalonego, a następnie wyłożył piłkę wzdłuż bramki do Mkhitaryana, który z najbliższej odległości dopełnił formalności i ustalił wynik na 2:0.

W 86. minucie blisko zdobycia gola był jeszcze Elphege. Do długiego podania za linię obrony Interu dopadł Almqvist, który wyłożył piłkę partnerowi, a ten trafił do siatki. Sędzia słusznie jednak anulował trafienie z powodu wcześniejszego spalonego.

Na minutę przed końcem regulaminowego czasu gry Inter był o krok od zdobycia trzeciej bramki. Po szybkiej wymianie podań piłka trafiła na skrzydło do Dimarco, który zagrał do nabiegającego Frattesiego, jednak jego strzał — na raty — zatrzymał na linii bramkowej Suzuki.

Po trzech doliczonych minutach sędzia zakończył spotkanie. Inter mógł rozpocząć świętowanie mistrzostwa, natomiast Parma wróciła do domu z pustymi rękami.

Z perspektywy Parmy był to mecz bez historii. Crociati nie pokazali nic godnego uwagi — byli apatyczni i pozbawieni inicjatywy. Zwycięstwo Interu było w pełni zasłużone i na żadnym etapie nie podlegało dyskusji.

Bramki: Thuram 45+1 min., Mkhitaryan 79 min.

Żółte kartki: Zieliński (I)

Składy:

INTER (3-5-2): Sommer; Bisseck, Akanji, Bastoni (66' Carlos Augusto); Dumfries, Barella (88' Frattesi), Zielinski (66' Mkhitaryan), Sucic, Dimarco; Thuram (66' Lautaro), Esposito (46' Bonny).

PARMA (3-5-2): Suzuki; Circati, Troilo, Ndiaye; Delprato, Bernabé (75' Sorensen), Nicolussi Caviglia, Keita (66' Ordonez), Valeri (85' Carboni); Strefezza (75' Almqvist), Pellegrino (66' Elphege)