Simone Iacoponi udzielił wywiadu dla Radio Sportiva, w którym wypowiedział się na temat kwestii bieżących, a także wspominał niezwykłą drogę jaką pokonał wspólnie z Parmą.

Jak przebiegają treningi w domu?

Nie było to łatwe przedsięwzięcie. Dzięki pomocy klubu wszyscy zostaliśmy wyposażeni w niezbędny sprzęt oraz otrzymaliśmy spersonalizowane zestawy ćwiczeń, które co dziennie wykonujemy. Jakoś musimy dawać sobie radę, mamy jednak nadzieję iż szybko wrócimy do zajęć w naszym centrum sportowym.

Co ze wznowieniem mistrzostw?

Nie brakuje nam chęci do wznowienia mistrzostw, jednak nikt nie chce robić tego za wszelką cenę. Oczywiste jest to, że wpierw muszą zostać spełnione odpowiednie warunki, tak by było to możliwie jak najbardziej bezpieczne.

Jak oceniasz dotychczasowe mistrzostwa Parmy?

Już w zeszłym roku radziliśmy sobie bardzo dobrze, jednak w  drugiej części sezonu spuściliśmy z tonu i do końca biliśmy się o utrzymanie, które przyszło z wielkim trudem. Był to jednak wielki sukces dla klubu, który powrócił do Serie A po tylu latach. W obecnym sezonie przed przerwaniem mistrzostw graliśmy bardzo dobrze i byliśmy na dobrej drodze by umocnić się w pierwszej 10 tabeli.

Co możesz powiedzieć na temat trenera D'Aversy?

To wielki specjalista. Jego ręka oraz kunszt widoczne są w tym co udało nam się osiągnąć na przestrzeni ostatnich lat. Dlatego też denerwują mnie zarzuty o to, że Parma nie potrafi grać ładnie. To bzdura, gdyż potrafimy grać w spektakularnie co nie raz udowadnialiśmy. Nie da się również zaprzeczyć wielkiemu progresowi jaki zaliczył cały nasz zespół i każdy zawodnik z osobna.

Jesteś zawodnikiem, który wraz z Parmą przebył prawie całą niezwykłą drogę do odrodzenia.

Awans rok w rok nie jest trywialnym osiągnięciem, i tylko najlepiej zorganizowane kluby z wielką wizją stać na coś podobnego. W naszym przypadku było to możliwe dzięki konsekwentnemu tworzeniu wspaniałej grupy ludzi, w której panuje rodzinna atmosfera. Każdy w Parmie, począwszy od nas piłkarzy, a na zwykłych pracownikach klubu kończąc miał poczucie przynależności i wspólnego dążenia do jednego celu, który ostatecznie udało się osiągnąć. Mogę śmiało powiedzieć, że to w Parmie osiągnąłem najpiękniejszy etap mojej kariery. To dzięki temu klubowi mogłem w końcu na poważnie zaistnieć w Serie A. Niezależnie od tego jak dalej potoczy się moja kariera, zawsze będę miał to w pamięci.

Czy w klubie była obsesja natychmiastowego powrotu do Serie A?

Nie nigdy nikt z kierownictwa nie stawiał przed nami takich wymagań. Gdy awansowaliśmy do Serie B, plan zakładał spokojną i konsekwentną budowę zespołu z perspektywą walki o awans na przestrzeni 2-3 lat. Mimo, iż przeżywaliśmy w tamtym sezonie różne chwile, pojawiła się szansa na to by od razu wkroczyć do elity, którą dzięki niesamowitej determinacji udało się wykorzystać. To co wydarzyło się zaś w ostatniej kolejce jest gotowym scenariuszem na film (śmiech).

Praktycznie z miejsca stałeś się solidnym obrońcą na poziomie Serie A.

Wielu mówiło mi, że Serie A to dla mnie za wysokie progi i prawdopodobnie będę skazany na rolę wiecznego rezerwowego. Nie przejmowałem się tym, robiłem swoje, ciężko pracowałem, a dzięki wsparciu i zaufaniu ze strony trenera, klubu i kolegów pokazałem, że mogę być użyteczny nawet w Serie A. Spełniłem też w ten sposób swoje wielkie marzenie z dzieciństwa.