Giuseppe Iachini, który prowadził Parmę przed Fabio Pecchią, udzielił wywiadu, dla serwisu ParmaLive.com, w którym wypowiedział się na temat kilku graczy z obecnej kadry, w tym Mana, Del Prato, Bernabe i Circatiego.

Jak odczytywać 49 punktów, które Parma zdobyła za Twojej kadencji?

Powiedzmy tak. Obecnie cała młodzież Parmy, z którą miałem okazję pracować jest już dojrzała. Jasne jest jednak to, że dokonane wówczas wybory były bardzo ryzykowne. Po spadku, klub utracił trzon zespołu, wymienił 7-8 piłkarzy i postanowił, od razu skupić się na zawodnikach młodych, do których dokooptowano kilku doświadczonych graczy. Za takie posunięcie Parma mogło słono zapłacić, jak stało się chociażby w przypadku innych, zdegradowanych z Serie A zespołów jak Benevento czy Crotone. Gdy zmieniasz tak wiele, rozpoczynasz nowy projekt i wywracasz wszystko do góry nogami, wiele rzeczy może pójśc nie tak. Dlatego też uważam, że zdobycie 49 punktów, w sezonie, w którym prowadziłem zespół, nie było klęską, a wyczynem. Wprawdzie nie udało nam się awansować do play-offów, co wielu odebrało jako porażkę, jednak przy tylu zmianach, a do tego anormalnej pladze kontuzji, wszystko mogło skończyć się o wiele, wiele gorzej. Był to naprawdę skomplikowany sezon, w którym przeżywaliśmy sporo trudności, również z uwagi na czynniki od nas niezależne. Koniec, końców nie wyszło źle. Następne kampanie pokazały też, że doprowadzenie tej drużyny, do walki o wyższe cele w Serie B, musiało zająć więcej czasu. Teraz wraz z rozwojem tego zespołu i projektu oraz dzięki pracy sztabu technicznego, Parma ma wszelkie kompetencje, aby realnie myśleć o wygraniu mistrzostw.

Obecnie Man jest jedynym z najlepszych piłkarzy w Serie B, jak wspominasz współpracę z nim?

Jestem bardzo zadowolony z pracy, jaką wspólnie wykonaliśmy. Gdy przybyłem do Parmy, Man przeżywał bardzo skomplikowany czas i znajdował się nieco na uboczu. Od razu było jednak widać, że jest to gracz z dużym talentem, zaś praca z nim dała mi mnóstwo satysfakcji. Na treningach, zawsze dawał z siebie 100% i przy okazji jednego ze spotkań postanowiłem go nagrodzić, przyznając mu opaskę kapitańską. Dobrze wspominam ten czas i z doświadczenia jakie z nim miałem, mogę o nim mówić tylko dobrze. W moim systemie taktycznym, który byłem zmuszony zastosować z uwagi na olbrzymią liczbę kontuzji, funkcjonował bez zarzutu, nawet jeśli musiał poświęcić trochę czasu na dostosowanie się, do nowej dla sibie roli wahadłowego. Swoimi występami Man pokazał pełną dostępność oraz chęć pełnego poswięcenia się na rzecz zespołu.

W tym sezonie nowym kapitanem Parmy został Del Prato.

Del Prato to wzór profesjonalisty, tak na boisku, jak i poza nim. Jest wspaniałym chłopakiem, ze świetnym charakterem, a do tego również bardzo wszechstronnym i uzdolnionym zawodnikiem. Klub pytał mnie o opinię na jego temat, w kontekście jego wykupienia z Atalanty, a ja powiedziałem podobne słowa i mocno rekomendowałem, taki ruch.

W trakcie pracy w Parmie, dałeś dużo szans wielu młodym zawodnikom.

Przyznam szczerze, że mam sporo satysfakcji patrząc na rozwój chłopaków takich jak Bernabe, Circati, Benedyczak czy Bonny, którzy zawsze przejawiali olbrzymi umiejętności, jednak często brakowało im doświadczenia. Teraz wciąż są jeszcze zawodnikami młodymi, jednak za sprawą dwóch lat w Serie B, znacząco dojrzeli i są w stanie dźwigać ciężar odpowiedzialności za zespół i wyniki. Z przyjemnością będę śledził ich dalsze poczynania.

Jedynym z kluczowych piłkarzy, Twojej Parmy był Bernabe. To tak naprawdę Ty wprowadziłeś go do zespołu i wymyśliłeś mu nową rolę.

Umiejętności i cechy Bernabe są czymś oczywisty, co każdy, kto choć trochę zna się na piłce dostrzega od razu. Nie miałem wątpliwości, co do tego, że ten chłopak może wiele osiągnąć, zaś praca z nim była łatwa i przyjemna, gdyż błyskawicznie uczył się nowych rzeczy i dostosowywał do wymagań taktycznych, nawet jeśli były dla niego czymś nowym. Przyznam szczerze, że początkowo miałem pewne wątpliwości, z powierzeniem mu roli registy, jednak praktycznie po pierwszym spotkaniu, on rozwiał je wszystkie. Wcześniej zrobiłem coś podobnego z Benacerem w Empoli i Sensim w Sassuolo i uważam, że Adrian ma bardzo zbliżony piłkarski potencjał do tej dwójki. Ustawienie zawodnika na wskroś ofensywnego, tuż przed linią obrony, to ryzykowny zabieg, jednak jeśli adaptacja przebiegnie pomyślnie, może być to źródłem niesamowitych korzyści dla drużyny, bowiem piłkarze tacy jak Bernabe, którzy dysponują świetnym dryblingiem i przeglądem pola, mogą w znaczący sposób upłynnić grę i przyczynić się do tworzenia przewagi. Uważam, że za mojej kadencji Bernabe spisał się bardzo dobrze, zaś obecnie jest jeszcze lepszym piłkarzem. To jednak nie koniec jego rozwoju, sufit jego możliwości jest wysoko i uważam, że może zrobić napradę sporą karierę.

A co z Circatim?

To kolejny z moich małych sukcesów. Byłem szczęśliwy, mogąc dać mu zadebiutować. Jego potencjał dostrzegłem w trakcie jednej z gierek wewnętrznych, z Primaverą, które bardzo lubię rozgrywać, gdyż dają one pogląd na dostępną, w odwodzie, młodzież. Tego typu podejście pozwoliło mi wyciągnąć i rozwinąć kilku dobrych graczy, zaś najlepszym przykładem jest tu chyba Icardi w Sampdorii. Generalnie, mecze treningowe z Primaverą są bardzo przydatne i nie inaczej było w Parmie. Circati od razu przykuł moją uwagę, a ja odbyłem rozmowę z Ribaltą i Pederzolim, dzieląc się moim spostrzeżeniami na jego temat. Wierzyłem, że może być on naprawdę bardzo przydatny dla zespołu, tak w krótkiej, jak i długiej perspektywie, i na moją prośbę został on wcielony do naszej kadry. To obrońca, który mimo młodego wieku emanuje wielką pewnością siebie. Do tego jest też dobry technicznie i świetnie radzi sobie w pojedynkach fizycznych. Jeśli tylko będzie grał regularnie, może wkrótce wskoczyć na poziom Serie A.