Po Faustino Asprillii, kolejny członek zespołu Parmy z lat 90 - Georges Grun, udzielił wywiadu dla oficjalnych, klubowych kanałów, w którym wypowiedział się na temat swoich doświadczeń, na Tardini.

Jakie były pierwsze wrażenie po przyjeździe do Parmy?

Moje pierwsze wrażenie było takie, że miasto jest małe. Praktycznie nie było porównania z Brukselą, w której dorastałem, jednak nie przeszkadzało mi to i szybko poczułem się w Parmie komfortowo i swobodnie, również za sprawą rodzinnej atmosfery panującej w zespole.

Jak doszło do Twojego transferu?

Byłem na mistrzostwach świata we Włoszech, w Weronie i czekałem na oferty ze strony różnych klubów. Byłem w stałym kontakcie z PSG, ale ostatecznie transfer nie doszedł do skutku. Po mundialu, wróciłem do Belgii i wtedy odezwała się Parma. Powiem szczerze, że w tamtym momencie kompletnie nie znałem tego klubu, ale mimo to powiedziałem sobie: "Musisz jechać". Była to w końcu drużyna z Serie A, a o grze w tej lidze marzył wówczas każdy. Spotkałem się z Giambattiste Pastorello w Mediolanie. W ciągu godziny, wszystko było gotowe i podpisałem kontrakt. Byłem z tego powodu bardzo szczęśliwy. Możliwość gry we Włoszech, był dla mnie jak okazja nie do odrzucenia.

Miałeś problemy z komunikacją?

Przyznam, że na początku nie było mi łatwo dogadać się z kolegami, z drużyny. Niewielu zawodników mówiło po francusku, podobnie zresztą jak po angielsku. Trener Nevio Scala, mówił trochę po francusku, ale mimo to początki były trudne. Na szczęście, czasami słowa w ogóle nie są potrzebne, zaś proste gesty wsparcia i przyjaźni znaczą więcej i sprawiają, że czujesz się jak w domu. Tak było właśnie w Parmie.

Dlaczego Parma Cię sprowadziła?

Parma wybrała mnie ponieważ mogłem wnieść, do zespołu, międzynarodowe doświadczenie, nabyte chociażby dzięki regularnej grze, dla reprezentacji Belgii czy w europejskich pucharach z Anderlechtem. Nevio Scala od razu dał mi do zrozumienia, że na mnie liczy. Potrzebował kogoś, kto będzie mógł kierować zespołem od tyłu.

Szybko porozumiałeś się z Apollonim i Minottim.

Gra w pięcioosobowej linii obrony, nie była dla mnie niczym nowym, bowiem tak też grała moja reprezentacja. Czułem się więc w tym ustawieniu komfortowo. Szybko znalazłem nić porozumienia z Minottim i Gigim (Apollonim red.), z którymi tworzyłem trio środkowych obrońców. Byłem również przyzwyczajony do brania czynnego udziału w akcjach ofensywnych, co dzięki tej taktyce mogłem uskuteczniać. Tak naprawdę, grając pięcioosobową obroną, zawsze mogliśmy zaskoczyć przeciwnika, wprowadzając dodatkowego piłkarza, bliżej ich bramki. Najtrudniej było zdecydować kto, ma zostać w obronie, a kto iść do przodu, jednak szybko, wypracowaliśmy na tym polu pewną płynność.

Będąc w Parmie otrzymałeś pseudonim "Baron".

Było to miłe, aczkolwiek może stanowiło lekką przesadę. Zostałem bardzo dobrze wychowany przez rodziców i zarówno, na boisku, jak i poza nim starałem się być kulturalną osobą.