Gervinho udzielił obszernego wywiadu dla magazynu Sportweek, w którym odniósł się między innymi do swojej przygody w Parmie, trenera D'Aversy oraz życia prywatnego.

Dołączyłeś do grona zawodników, którzy po powrocie z Chin potrafili wskoczyć na odpowiedni, europejski poziom.

Gdy podjąłem decyzję o wyjeździe do Chin, wiedziałem że prędzej czy później wrócę do Europy, nie wiedziałem jednak gdzie, poza tym że na pewno nie będzie to Roma. Wielu mnie skreśliło i nie wierzyło, że jestem cokolwiek warty. Ja jednak się tym nie zrażałem, szybko dostosowałem się do rytmu włoskiej ligi i teraz wszystko jest w jak najlepszym porządku.

Z perspektywy czasu, czy mogąc ponownie wybrać, udałbyś się do Chin?

Moją inspiracją jest Bóg i w tamtym momencie kazał mi wybrać Chiny tak więc nie mogę z tym polemizować.

Dlaczego Parma?

Miałem wiele ofert, jednak Parma okazała się najciekawsza zarówno z punktu widzenia ekonomicznego, jak i sportowego. Mówimy tu przecież o beniaminku z piękną historią i sporymi ambicjami. To był najlepszy możliwy wybór. W Parmie od razu obdarzono mnie zaufaniem, co miało ogromny wpływ na to iż tak szybko ponownie wróciłem do dobrej formy.

Masz jakiś indywidualny cel na ten sezon?

Mam przed sobą dwa wyzwania. Po pierwsze chcę pokazać, że nie jestem jeszcze skończony, a po drugie chcę pomóc Parmie utrzymać się w Serie A.

Bramka zdobyta przeciwko Cagliari była najładniejszą w Twojej karierze?

Ciężko jest to jednoznacznie stwierdzić. Bramki można analizować pod różnym kontem i w odniesieniu do różnych aspektów. Gola z Cagliari był na sój sposób wyjątkowy, jednak dla przykładu w meczu z Sassuolo strzeliłem mniej pięknego gola, jednak z punktu widzenia technicznego zdecydowanie trudniejszego.

Grając w Romie powiedziałeś, że ówczesny trener - Rudi Garcia rozumie Cię lepiej niż inni. Czy obecnie Roberto D'Aversa jest na dobrej drodze by stało się podobnie?

Pan D'Aversa to młody trener, który dobrze rozumie potrzeby współczesnych piłkarzy. To on pomógł mi stopniowo wejść do zespołu i odzyskać dawny blask. Podczas spotkań daje mi też większą swobodę taktyczną, mogę mniej skupiać się na defensywie by później pokazać wszystko co najlepsze w ataku. Moim zdaniem to znakomity szkoleniowiec, przed którym jest wielka przyszłość.

Uważasz, że jako piłkarz osiągnąłeś już pełnię swoich możliwości, czy wciąż masz pewne pole do poprawy?

Mam przed sobą jeszcze przynajmniej kilka lat gry na wysokim poziomie i wciąż mogę stać się lepszym graczem. Mój organizm wciąż ma wiele do zaoferowania, nie czuję upływającego czasu, a do tego każdego dnia uczę się czegoś nowego. Poza tym Włochy to kraj, w którym doświadczenie zawodnicy często przeżywają drugą młodość.

Londyn czy Rzym, w którym mieście żyło Ci się lepiej?

Rzym był piękny, przypominał mi dom pod kątem pogody. Z kolei Londyn zawsze tętnił życiem, była tam cała masa zajęć do roboty.

A co z Parmą?

To ciche i spokojne miasto, bardzo dobre do życia.

Wychodzisz na imprezy?

Z wiekiem zmieniło się moje podejście do tego tematu. Teraz skupiam się na treningach, później wracam do domu i idę spać.

Po dwóch latach nieobecności, jak zmienił się włoski futbol? Na gorsze czy na lepsze?

We Włoszech nie ma obecnie wielu zawodników z absolutnego topu, jednak przybycie kogoś takiego jak Ronaldo powoduje wzrost poziomu technicznego i nie mam co do tego wątpliwości.

Twoja rodzina nie mieszka w Parmie.

Moja rodzina żyje w Lille we Francji. Mam pięcioro dzieci, które chodzą tam do szkoły i przeprowadzka nie byłaby dla nich dobrą opcją. Widujemy się jednak regularnie w weekendy gdy Parma gra na Tardini, kibicują mi z trybun a po meczu spędzamy wspólnie czas.

A co z rodziną z Afryki?

Pochodzę z wielodzietnej rodziny - miałem 12 braci, jak tylko mogę staram się podtrzymywać z nimi konatkt.

Zakończy pytaniem o modę, czy wciąż śledzisz wszystkie trendy?

Jasne (śmiech). Mogę sobie na to pozwolić, lubię ubierać się w duchu panujących trendów.