Nahuel Estevez był gościem programu DAZN Talks, na antenie którego poruszył wiele kwestii, związanych zarówno z Parmą, jak i swoim życiem prywatnym.

Parma jest już jedną nogą w Serie A?

Nie, daj spokój. Rozegraliśmy bardzo dobrą, pierwszą rundę, jednak jeszcze niczego, tak naprawdę nie osiągnęliśmy i wiele nam brakuje, do naszego celu. Do tego wiemy jaka jest Serie B i musimy zachować pełną koncentrację oraz twardo stąpać po ziemi. Mamy do rozegrania jeszcze 19 spotkań. Nie możemy kalkulować, w każdym musimy grać tak, jakby od tego zależał nasz los. Na podsumowania przyjdzie czas w maju.

Kogo z rywali obawiasz się najbardziej?

Nie zwracam uwagi na innych przeciwników, wolę skupiać się tylko i wyłącznie na Parmie i na tym, abyśmy grali jak najlepiej. Stanowimy świetną grupę, w której każdy jest gotowy dać swój wkład, na boisku. Wszyscy razem pracujemy, marzymy i dążymy do wspólnego celu, który wiadomo jaki jest.

Przybywając do Parmy, zmianie uległa Twoja pozycja na boisku. Jak się odnajdujesz jako mediana?

Zawsze potrzebujesz jakości oraz chęci dalszego rozwoju. Nie miałem większych problemów, z przystosowaniem się do nowych warunków i grą bliżej linii defensywy. Bieganie i walka są dla mnie czymś normalnym. Zresztą każdy w drużynie musi to robić, żeby myśleć o osiąganiu dobrych wyników.

Czy przed transferem do Parmy zasięgnąłeś rady Verona?

Miałem to szczęście poznać Verona osobiście, bowiem był on prezesem Estudiantes. Wiem, też że jest w Parmie znakomicie wspominany. Siłą rzeczy, my Argentyńczycy znamy historię tamtej Parmy i jej sukcesów, bowiem nasi rodacy odgrywali w niej wiodące role. Decyzja o transferze była jednak w pełni autonomiczna i nie żałuję, że ją podjąłem. Jestem dumny, że mogę być częścią tego klubu.

W kontekście Parmy, sporo mówi się o relacji z kibicami.

Kibice to nasz 12 zawodnik. Zawsze czujemy ich wsparcie, które trwa, niezależnie od okoliczności. To co udało się osiągnąć w pierwszej rundzie, było również ich udziałem. Tu w Parmie wszystkie elementy klubu, funkcjonują jak rodzina.

Jak często pijesz mate?

Jedną rano, przed wyjściem na trening i drugą po południu, w domu, około 17. W Parmie mamy małą, argentyńską kolonię i posiadamy swój kącik, w którym się relaksujemy i pijemy wspólnie mate. Włosi niezbyt za tym przepadają, jednak jesteśmy otwarci na tych, którzy chcą spróbować. Problem z mate może polegać na tym, iż jest trochę gorzka, jednak to nie kłopot dodać do niej cukru czy innych dodatków. Wszystko robimy sami. W naszej kulturze mate służy do dzielenia się.

Kto najlepiej gotuje asado?

Muszę powiedzieć, że ja (śmiech). Inni nawet nie próbują, gdy ja już się za to zabieram. Lubię to robić, sprawia mi to przyjemność oraz mnie odpręża. W tym przypadku technika to nie wszystko. Na dobre asado składa się wiele czynników, jak praca nad mięsem czy odpowiednia dystrybucja węgla...to wszystko wymaga praktyki i czasu.

Jak wspominasz ostatni mundial?

Rok temu nie oglądaliśmy wspólnie finału Argentyny, ponieważ graliśmy nasz ligowy mecz ze SPAL. Udało się jednak wrócić do domu na czas, aby obejrzeć spotkanie, wspólnie z żoną i szwagrami. Zdobycie mistrzostwa świata było niesamowitym przeżyciem i wielkim szczęściem dla wszystkich Argentyńczyków.

Spędziłeś okres świąteczny w Buenos Aires.

Skorzystałem z wolnego, jakie otrzymaliśmy od klubu i pojechałem do Argentyny odwiedzić rodzinę oraz świętować sylwestra. Bardzo potrzebowałem takiej odskoczni od codziennej pracy.

Panuje stereotyp, że Neapol=Argentyna, co o tym powiesz?

To dziwne, ale faktycznie my i Neapolitańczycy mamy sporo wspólnego. Życie w Napolu jest podobne do Argentyny, zaś ludzie, tak jak moi rodacy, są ciepli i otwarci. Mogę więc powiedzieć, że dla Argentyńczyków, wyjazd do Neapolu, to faktycznie coś na kształt bycia w domu.

Masz jakiś cel na 2024 rok?

Chcę doprowadzić Parmę tam gdzie jej miejsce, do Serie A. Ja i moi koledzy, codziennie ciężko pracujemy, aby to stało się realne.

Jaki był Twój najtrudniejszy mecz w Serie B?

Każdy mecz w Serie B jest trudny i pełen pułapek. W tej lidze, każdy może wygrać z każdy i zawsze trzeba mieć się na baczności. W tym sezonie najbardziej dotkliwie wspominam wyjazd do Lecco, gdzie mimo tego, że rozegraliśmy dobry mecz, nie daliśmy rady zdobyć nawet punktu.

Kto jest największym rywalem Parmy, w walce o awans?

Venezia ma silny i dobrze zbilansowany skład, z kolei Catanzaro gra najlepszy futbol w Serie B i może sprawić jakąś niespodziankę.

Kto z obecnej Parmy, wykonał największy skok jakościowy?

Bonny, Bernabe oraz Man.

Kogo wyróżniłbyś z obecnej kadry?

Każdy z moich kolegów ma coś specjalnego do zaoferowania, jednak szczególnie cieszę się, mogąc wspólnie trenować z Ansaldim. Mimo tego, że jest już trochę stary (śmiech), wciąż ma niezwykłą jakość piłkarską. Dla mnie to topowy piłkarz.

Co powiesz o talencie Bernabe?

Bernabe to utalentowany piłkarz, który do tego ma wspaniałą mentalność. Biorąc pod uwagę, jego ogólną jakość, uważam że może osiągnąć w piłce bardzo wiele. Wydaje mi się, że już teraz mógłby, z powodzeniem rywalizować, w Lidze Mistrzów.

Masz jakiś idoli lub źródła inspiracji?

Jeśli chodzi o piłkarzy występujących w Serie A, to bardzo podoba mi się sposób gry Calhanoglu, nawet jeśli jest on piłkarzem o nieco innej charakterystyce niż ja. Jako dziecko miałem wielu ulubionych piłkarzy, na których starałem się wzorować, zaś jednym z nich był Veron. Nigdy nie miałem jednak idola z prawdziwego zdarzenia. W swoim pokoju nie miałem niczyjego plakatu.

Podobno byłeś na celowniku Realu Madryt?

Tak, mieli do wyboru mnie i Toniego Krossa i ostatecznie wybrali jego (śmiech). Mówiąc na poważnie to oczywiście plotka i nic takiego nie miało miejsca. Moim marzeniem, jako dziecka, była gra w Europie, teraz jestem piłkarzem Parmy i czuję się z tym bardzo dobrze. Nie myślę o wyjeździe gdziekolwiek indziej.

Gol w ostatniej minucie, ostatniego meczu, czy decydująca obrona na linii bramkowej?

Jeżeli miałby to być gol na wagę awansu, zdecydowanie wybrałbym tę opcję. Każdy pamięta takie bramki, przeszedłbym wtedy do historii.

Jak podnieśliście się po porażce z Cagliari?

Te zeszłoroczne play-offy były dla nas wielkim ciosem. Prowadziliśmy na Sardynii 2:0 i wszystko szło po naszej myśli, jednak ostatecznie przegraliśmy 3:2. To była klęska, w pełnym tego słowa znaczeniu, na każdej płaszczyźnie. Z perspektywy czasu mogę jednak powiedzieć, że ta porażka była na potrzebna. Dzięki niej wiele się nauczyliśmy, dojrzeliśmy i staliśmy się lepszym zespołem. Nikt nie lubi przegrywać, jednak porażki mogą służyć rozwojowi.