(Redakcja ParmaPress24.it) - Chyba nikt, nawet w najgorszych przewidywaniach, nie spodziewał się, że sezon 2021/2022, może być w wydaniu Parmy tak katastrofalny. Jednak jaka jest w tym wina Kyle'a Kruse? Otóż niewielka.

Płatna telewizja przewidziała większość meczów z udziałem Parmy, w Serie B, na niedzielę, na godzinę budzącą największe zainteresowanie wśród kibiców. Większość zespołów przeciwnych dostrzega w tym szanse na zabłyśnięcie na włoskiej scenie, z kolei kibice Crociatich po prostu oczekują tryumfalnego marszu.

Już od tego momentu coś zaczęło iść nie tak.

Co konkretnie? Bardzo wiele rzeczy...

Przede wszystkim ciężar trudnych, minionych lat, naznaczonych strachem, który siłą rzeczy pozostał w DNA zespołu. Tu nie wystarczy machnięcie gąbką i wyrzucenie dużej liczby starych piłkarzy, aby pozbyć się tak dużego napiętnowania przez los i jego przeciwności, o którym mówimy w przypadku Parmy.

Następnie sam skład i wielu zagranicznych piłkarzy. Kibice skarżą się i psioczą na politykę budowania klubu, który w ich mniemaniu powinien opierać się przede wszystkim na Włochach. Ale czy ludzie wygłaszający te tezy, są choćby w drobnym stopniu świadomi ile obecnie kosztuje młody Włoch na mercato, w porównaniu z rówieśnikiem o podobnych umiejętnościach z zagranicy? Otóż 3-4 razy więcej, a czasem nawet 10 i mówimy tu tylko i wyłącznie o koszcie samej karty.

Być może włoscy piłkarze potrzebowali by dużo mniej czasu na aklimatyzacje i wdrożenie, ale kto powiedział, że po okresie adaptacji, tacy zawodnicy jak chociażby Benedyczak czy Bernabe, nie będą dla naszego większą wartością dodaną i to zarówno pod kątem boiska, jak i rynku?

Kolejny problemem w oczach opinii publicznej, jest Javier Ribalta. Kto wie być może za kilka lat jego transfery okażą się mistrzowskimi ruchami, jednak Parma nie chce czekać i oczekuje wyników tu i teraz. To fakt, że Ribalta jest obcokrajowcem, to fakt że ostatnio pracował w Rosji, ale poza tym jest też dobrze ocenianym managerem, z niezwykle bogatym doświadczeniem na rynku włoskim. Być może popełnił on kilka błędów, być może więcej niż kilka, ale zarzucanie Krause, że wybrał niekompetentnego człowieka jest absurdalne, bowiem CV Ribalty naprawdę może robić wrażenie. Spójrzmy też prawdzie w oczy, wiele dziur w obecnym zespole jest spuścizną kierownictwa Carliego, zaś wiele długów (patrz Inglese, Grassi, Sepe, Karamoh) "zasługą" kierownictwa Faggiano, z których wyborem Krause nie miał nic wspólnego.

Idąc dalej, dość poważnym zarzutem wydaje się nie jako odseparowanie klubu od miasta. Można to uznać jako zasadniczy błąd managerów do spraw marketingu, którzy zbagatelizowali wagę relacji klubu z miastem. To na pewno nie wpływa pozytywnie na odbiór kierownictwa u fanów, ani też nie sprawia, że zespół czuje wagę dziedzictwa miasta, jakie reprezentuje.

Na tym jednak nie koniec wpadek marketingowych. Kampania sprzedaży karnetów została poprowadzona wręcz absurdalnie, z cenami wyjętymi z kosmosu. Do tego doliczyć możemy też kilka pomniejszych, ale bardzo uwierających fanów spraw, jak chociażby brak minuty ciszy przy okazji śmierci zasłużonego, dla społeczności Crociatich, Michelottiego, czy brak jakiegokolwiek przywitania lub zaznaczenia obecności w mieście Tino Asprilli, który osobiście pofatygował się na jedno ze spotkań.

Te przypadki wyraźnie pokazują, iż w klubie brakuje stosownego wyczucia, które mogłaby zapewnić postać dobrze znana i szanowana przez kibicowską społeczność. Oczywistymi wyborami wydają sie tu być Alessandro, czy to Lucarelli czy to Melli, którzy mogliby zapewnić spójność relacji na linii klub-miasto. Jednak tak naprawdę może być to ktokolwiek, kto dobrze rozumie realia i wymagania, panujące wśród społeczności kibiców Parmy.

Zupełnie inną kwestią jest natomiast elementarny brak cierpliwości, który dotyczy bardziej strony kibiców. By kokon mógł się przeistoczyć w pięknego motyla potrzeba czasu. Patrząc na włoskie podwórko, wszystkie kluby przejmowane przez amerykański kapitał, potrzebowały sporo czasu na rozwój, jednak jak pokazuje chociażby przykład Fiorentiny, w pełni się to opłaciło.

Zarządzanie klubem piłkarskim wymaga czasu. Obwinianie Krause o to, że wybrał Parmę do realizacji swoich celów i założeń nie ma sensu. Dajmy mu ten czas i niech jego dalekosiężny projekt inwestycji, którego głównym punktem jest modernizacja stadionu, będzie mógł rozkwitać. Parma naprawdę może mieć przyszłość.

Co więcej obawiamy się, że bez Krause o czymś takim mowy być nie może. Bez niego przyszłość i stabilność klubu wydają się być bardzo mgliste i niepewne.

Kibice mają prawo do wyrażania swojego zdania i protestowania. Powinien do tego służyć przede wszystkim stadion. Są też portale społecznościowe, na których głos może zabrać, tak naprawdę każdy idiota. Problem polega jednak na tym, że gdy kończy się gniew, kończą się też logiczne uzasadnienia i argumenty. W internecie każdy jest mądry, jednak tak naprawdę większośc nie dostrzega tego jak wielowątkowa i skomplikowana jest obecna sytuacja klubu, nie mówiąc już nawet o podaniu jakiegokolwiek rozsądnego rozwiązania.

Kibice są bardzo dobrzy w szukaniu kozłów ofiarnych, ale do swoich, często błędnych ocen, nie przywiązują wielkiej wagi i szybko sobie wybaczają...