(ParmaToday.it - Guglielmo Trupo) - Klub Krause ryzykuje kolejną gigantyczną kompromitacje. Od bezruchu na rynku, po nietrafione wybory prezesa: taka Parma nie ma prawa nic ugrać.

W klubowym otoczeniu, wciąż nie milkną echa zimowego mercato, w końcówce którego, obrona Parmy straciła dwóch zawodników, którzy z założenia, byli ważnymi elementami, stworzonej w lecie układanki. Pomoc pozostała bez zmian, natomiast w ataku - formacji, która borykała się z największymi problemami, dodany został Luca Zanimacchia. Piłkarz ten, na którego sprowadzenie mocno naciskał sam Fabio Pecchia, zajmuje więc miejsce Gennaro Tutino, jednego z wielu niezadowolonych, w tej Parmie, który po prostu nie potrafił przełożyć swoich dobrych intencji, na punkty i liczby.

Działania klubu na rynku wywołały konsternację wśród kibiców, którzy jak nigdy do tej pory, postanowili dać upust swojej frustracji i na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu godzin, wzięli na cel prezesa Kyle'a Krause. Korytka, która rozlała się za pośrednictwem różnych sieci społecznościowych, siłą rzeczy musiała dotrzeć do świata Krause, świata który wydaję się być w tej chwili bardzo odległy od świata w jakim funkcjonuje Parma. Prezes stał się oczywistym celem, z uwagi na pozorny dystans, który przekłada się na zupełnie inną wizję futbolu, niż ta jaką życzyliby sobie oglądać kibice. W galaktyce Parmy, która została ostatnio zepchnięta na 10 miejsce w tabeli, doszło do poważnej kolizji, której skutki mogą być opłakane, zaś szkody nie do naprawienia. Problemy klub zdają się wykraczać poza boisko, trenera, dyrektora sportowego oraz grę samą w sobie. Wydaje się, że w obecnym zażądaniu klubem, piłka nożna jest tylko przystawką, a nie daniem głównym. To trochę tak jakbyś poszedł do drogiej restauracji odznaczonej gwiazdkami Michelina i jadł tylko sałatkę. Przyozdobioną i pięknie udekorowaną, ale wciąż tylko sałatkę, biedne danie, które kosztuje setki milionów, bo tyle, w magiczny sposób zniknęło wewnątrz klubu, który weekend w weekend jest rozdzierany przez przeciwników.

Po porażce z Cosenzą, która była 43 klęską w 98 ligowych spotkaniach ery Krause (między Serie A i Serie B), spodziewano się poważniejszej interwencji na rynku, choćby w celu naprawienia wad jakie pojawiły się przy konstrukcji trzonu zespołu, który na chwilę obecną jest już poza strefą play-off. Nic się jednak nie wydarzyło, a Parma wolała sprzedać trzech zawodników, przerzedzić kadrę i spojrzeć w przyszłość dzięki sprowadzeniu zawodników z młodzieżówek Polski i Bośni. Nie mówimy tu jednak o żadnym gotowym "produkcie", a jedynie surowcu do budowy, który z punktu widzenia boiska, z pewnością nie może zagwarantować jakościowego skoku, który potrzebny jest tej drużynie na wczoraj.

Aż dziw bierze, że w tłumie profesjonalistów, którzy wciąż przecież pracują w tym klubie, nikt nie jest w stanie zwrócić Krause - miłośnikowi liczb oraz analityki, uwagi na to, że wszystko zmierza w złym kierunku. W każdym razie na pewno nie zmierzamy do Serie A, którą sam prezes, na początku sezonu, wskazał jako główny cel do realizacji. Jak tu awansować, skoro w trakcie trzech lat, z 98 meczów ligowych przegrywasz 43 i jesteś w stanie wygrać tylko 22 partie? Jak można to zrobić skoro wszyscy środkowi napastnicy ery Krause, zdobyli łącznie 18 goli. 18 goli w 98 meczach... Nie trudno policzyć, że potrzeba 5 i pół spotkania, aby środkowy napastnik Parmy trafił do bramki. Żeby nie być gołosłownym wyniki napastników ery Krause to: Cornelius 1 gol, Pelle 1 gol, Benedyczak 8 goli, Inglese 7 goli, Simy 1 gol, Pandev 1 gol i Charpentier 0 goli. Łącznie daje to 18 trafień, tylko o 6 więcej niż ma obecnie na swoim koncie dwójka najskuteczniejszych graczy w Serie B - Cheddira i Brunori (o ironio obaj są byłymi piłkarzami Parmy).

Te wszystkie liczby wprowadzają projekt w stan prawdziwego zamętu, który nigdy wcześniej nie wyzwolił takiej frustracji, wśród fanów, jaką obserwujemy obecnie.

Parma, w świecie piłki, była kiedyś popularnym celem podróży. Grało tu wielu mistrzów futbolu. Teraz z tej bogatej pod kątem ekonomicznym twierdzy, ale bardzo ubogiej w wyniki, ucieka każdy: od Riblaty po Fourniera, od Tutino do Romagnoliego. Należy sobie zadać jedno pytanie dlaczego tak się dzieje?