Transfer Milana Djurica, dokonał swojego rodzaju polaryzacji wśród kibiców Parmy. Spora część przyjęła przybycie Bośniackiego napastnika z pozytywnie oraz z pewnego rodzaju entuzjazmem, jednak równocześnie nie brakowało też mocnych słów krytyki.

Postanowiłem więc do tego się odnieść i powiedzieć, jak prezentuje się moja, kibicowska i w pełni subiektywna opinia, na temat Djurica w Parmie.

Zacznijmy od rzeczy oczywistej - Milan Djuric nie jest piłkarzem ekskluzywnym, który jakkolwiek elektryzowałby opinię publiczną. Mówimy o zawodniku jednowymiarowym i mocno ograniczonym od strony technicznej. Uczciwie rzecz ujmując, nie byłby on moim pierwszy, trzecim, a prawdopodobnie nawet piątym wyborem, jeśli chodzi o obsadę tej pozycji na Stadio Tardini. To powiedziawszy, uważam równocześnie, że jego sprowadzenie, jest decyzją rozsądną i w pełni się broniącą. Baa, biorąc pod uwagę obecną sytuację Parmy, potrzeby zespołu, oraz często absurdalną politykę transferową, śmiem twierdzić nawet, że jest to jeden z rozsądniejszych ruchów wykonanych przez Crociatich, w erze Kyle'a Krause.

To co jest dla mnie i z mojego punktu widzenia, najistotniejsze, w tej sprawie, to fakt iż Parma sięga po zawodnika z olbrzymim doświadczeniem w Serie A, a do tego, co nawet ważniejsze, zawodnika zaznajomionego z walką o utrzymanie i towarzyszącą jej presją. Idąc dalej, Djuric to prawdziwy lider, który może (a przynajmniej mam taką nadzieję) pełnić ważną rolę w szatni, i jest to osąd poparty jego dokonaniami. Nikt za "frytki" nie zostaje kapitanem Salernitany, w której atmosfera, z uwagi na fantastycznych kibiców jest tak gęsta, że można byłoby ją kroić nożem. Jednoznacznie świadczy to o cechach charakteru oraz osobowości lidera, czyli elementach, których w obecnej Parmie próżno jest szukać.

Bośniak to typowy zadaniowiec, który w swoich trzech ostatnich miejscach pracy, czyli Salernitanie, Hellasie, Monzy był istotną postacią i ciężko jest z tym polemizować. Zapytajcie się jakiegokolwiek kibica tych zespołów, albo obserwatora Calcio, jak wspomina Djurica w tych drużynach i gwarantuje Wam, że będą to pozytywne opinie. Do tego wszystkiego, poza samą grą i znaczeniem dla szatni, pod kątem czystych liczb, Djuric w ostatnich sezonach w Serie A, też nie wyglądał to źle:

2021/2022: 33M, 5G, 5A
2022/2023: 28M, 1G, 1A
2023/2024: 37M, 9G, 3A
2024/2025: 18M, 4G, 1A

Wyłączając sezon 2022/2023, są to niezłe statystyki, a w kontekście walki o utrzymanie, a o takich realiach tu mówimy, nawet liczby na wagę złota. Oczywiście nie powodują one, żadnego opadu szczęki, jednak dobrze podkreślają, że Djuric to solidny zadaniowiec.

Jednak jakby komuś cyferek było mało i wciąż uparcie twierdził, że piłkarz taki jak Bośniak, nie jest Parmie potrzebny, to pozwoliłem sobie zestawić jego dokonania bramkowe z ostatniego sezonu, w postaci 9 goli i 3 asyst, z dorobkiem najlepszych strzelców, z zespołów, które w tamtych rozgrywkach uplasowały się, na miejscach 12-17 (wybór akurat tych lokat nie jest przypadkowy, bowiem właśnie do takich miejsc, aspirują obecnie Crociati), a prezentuje się to tak:

Empoli: Niang 6G/1A
Cagliari: Viola 5G/2A
Udinese: Lucca 8G/4A
Lecce: Krstovic 7G/2A
Hellas: Ngonge 6G/3A
Monza: Colpani 8G/4A

Wydaje mi się, że to zestawienie jest jasne oraz wymowne, i nie wymaga ono żadnego szerszego komentarza.

Mówiąc krótko, Djuric to piłkarz skrojony pod walkę o utrzymanie, a dokładnie tego Parmie teraz trzeba. Moim jedynym zastrzeżeniem, w stosunku do tego transferu, pozostaje wątpliwej jakości serwis Crociatich oraz to czy będą oni w stanie wykorzystać największy atut Bośniaka czyli grę głową, która w skali Serie A, jest na topowym poziomie. Jest to już jednak problem, z którym musi zmagać się Fabio Pecchia oraz jego sztab.

Na koniec mam jeszcze taką refleksję, gdyby inne transfery Parmy, były tak wyprofilowane i ukierunkowane, na osiągnięcie celu, jak ten Djurica, to o utrzymanie byłbym w 100% spokojny. Niestety tak dobrze nie ma i wiele wskazuje na to, że Djuric, będzie jedynie pojedynczym przebłyskiem racjonalności, w całym cyrku prowadzonym przez duet Krause-Pederzoli.

Łukasz Baron