Jacopo Dezi udzielił wywiadu dla Gianluca Di Marzio, w którym odniósł się do swojego marzenia, jakim jest debiut w Serie A oraz powiedział co nieco na temat swojego życia prywatnego.

Jak wygląda obecnie Twoja sytuacja?

Powróciłem do regularnych treningów wraz z resztą zespołu, po poważnej kontuzji pleców. Pracuje w pełni normalnie i staram się powrócić do jak najlepszej dyspozycji i nadrobić czas jaki straciłem. Dwukrotnie miałem okazję zagrać w meczu Primavery, co dodało mi pewności siebie i było niezwykle potrzebne. Teraz moim głównym celem jest debiut w Serie A, mam nadzieję, iż będę mógł dokonać go jak najszybciej. Wydaje mi się, iż przez ostatnie lata wykonałem taką pracę, że zasłużyłem na to, by w końcu dostąpić tego zaszczytu.

Sprawiasz wrażenie człowieka bardzo pogodnego.

To prawda staram się radośnie podchodzić do życia i być zawsze uśmiechniętym. Uważam się za szczęściarza, prowadzę piękne życie i dlaczego miałby nie dawać temu wyrazu swoim sposobem bycia.

Masz jakieś hobby poza piłką?

Moją drugą wielką pasją, zaraz po futbolu, jest koszykówka. Ogólnie rzecz biorąc lubię też oglądać inne sporty. Ostatnio mocno interesuje mnie rugby i korzystam z tego, że tu w Parmie jest naprawdę niezła drużyna związana z tym sportem. W wolnym czasie lubię też grać w gry wideo, a swojego czasu próbowałem nauczyć się surfować, ale nie szło mi za dobrze (śmiech).

Jaka jest Parma jako grupa?

W zespole panuje naprawdę rodzinna atmosfera, a każdy trening to czysta przyjemność. Poza zajęciami najlepszy kontakt mam z Alberto Grassim i Roberto Inglese.

Jakie masz wspomnienia z Napoli. Kto Cię inspiruje?

W Napoli nigdy nie otrzymałem prawdziwej szansy, ale za to mogłem trenować u boku prawdziwych mistrzów, co dało mi bardzo wiele. Szczególnie miło wspominam treningi z Hamsikiem, który jest wielkim piłkarzem, w mojej opinii na swojej pozycji to światowy top. Bardzo chciałbym mu kiedyś dorównać.

A jak postrzegałeś pana Sarriego?

Od razu dało się poznać, że jest to wielki trener z wizją. Trenowałem pod jego okiem tylko przez kilka miesięcy, jednak i tak mogę powiedzieć, iż było to niezwykle wartościowe doświadczenie, za co chciałbym mu podziękować.