W niedawnym i cytowanym, przez nas, wywiadzie dla Gazzetta di Parma, Fabio Pecchia otwarcie stwierdził, że Enrico Del Prato będzie testowany w roli środkowego obrońcy.

Warto byłoby nieco bliżej przyjrzeć się temu tematowi, określić co może on oznaczać w szerszym kontekście i czy w istocie jest to dobry pomysł, który może zespołowi zagwarantować profity.

Jeśli chodzi o szerszy kontekst, to fakt testowania Del Prato jako środkowego obrońcy, może nam sporo powiedzieć o planach Crociatch względem mercato. Wprawdzie nie zostało to nigdzie powiedziane wprost, jednak czytając między wierszami i zestawiając słowa Pecchii, z wywiadu dla GdP, z tym co kilka godzin później, dla Sky Sport powiedział dyrektor sportowy Mauro Pederzoli, można dojść do wniosku, że szkoleniowiec Parmy, mógł usłyszeć od klubu, że w tym mercato nie otrzyma żadnego, nowego defensora. Tym samym Pecchia, niejako z braku laku, zmuszony jest szukać, na własną rękę, sposobu na podniesienie poziomu jakości środka obrony, który stanowił jeden z największych problemów Crociatich, w kampanii 2022/2023. Jeśli faktycznie, żaden nowy obrońca miałby nie pojawić się już w klubie, jedyną opcją na pozytywne zmiany, są eksperymenty i testowanie poszczególnych graczy, w nowych rolach.

Tyle tytułem teorii spiskowych i domysłów, a jak wypada sam pomysł, z nową pozycją dla Del Prato? Cóż nie ulega żadnej wątpliwości, że Del Prato to jeden z najlepszych, a zarazem chyba najrówniej grający zawodnik Crociatich, ostatnich dwóch sezonów. Mimo, że nie jest to piłkarz prezentujący się w sposób efektowny i spektakularny, to jakość jaką wnosi, do poczynań zespołu, widać gołym okiem. Mówiąc prosto Del Prato to gwarancja jakości i stabilności, bowiem poniżej pewnego, wysokiego poziomu (przynajmniej w odniesieniu do realiów Serie B), ten gracz praktycznie nie schodzi. Poza walorami sportowymi, jest to też tytan pracy, przejawiający wielki profesjonalizm i etykę zawodową, co potwierdzają wszyscy trenerzy, którzy mieli okazję z nim współpracować. Do tego Del Prato jest też lubiany i ceniony przez szatnię, gdzie po trójce senatorów (Buffon, Vazquez, Ansaldi), to właśnie on miał pełnić najważniejszą rolę.

Na boisku, na przestrzeni ostatnich dwóch sezonów, Del Prato jawi się jako piłkarz niesamowicie uniwersalny, który w obronie jest w stanie zagrać praktycznie wszędzie. Prócz nominalnej roli prawego lub też okazjonalnie lewego defensora, za czasów gdy szkoleniowcem był Beppe Iachini, dał się poznać jako świetny i niezawodny półprawy stoper operujący w trzyosobowym bloku obronnym. Ponad to przytrafił mu się też krótki epizod, na pozycji, którą dziś omawiamy, czyli środkowym obrońcy grającym w czwórce, jednak było to dosłownie kilkanaście minut i ciężko jest traktować to jakkolwiek miarodajnie. To co jednak można powiedzieć na bazie dotychczasowych występów Del Prato, to to, że jest to niezwykle odpowiedzialny piłkarz, który co istotne (co niekoniecznie jest dziś normą dla bocznych obrońców) potrafi bronić, a co za tym idzie dobrze radzi sobie w pojedynkach 1 na 1, nie gubi krycia oraz trzyma pozycję.

Co Del Prato może wnieść, jako środkowy obrońca, grający w czwórce? Poza cechami wolicjonalnymi, z których słynie, na pewno szybkość oraz bardzo dobre wyprowadzenie piłki. Pod tym względem, przynajmniej na ten moment, Parma nie ma w swojej kadrze, żadnego środkowego obrońcy, który potencjalnie mógłby mu w tych aspektach dorównać. Do tego, na jego korzyść przemawiają duża inteligencja taktyczna oraz łatwość w adaptacji do boiskowych warunków, która na przestrzeni dotychczasowej kariery wykazywał wielokrotnie, nie tylko w Parmie.

Gdzie więc tkwi haczyk? Praktycznie jedyną wadą Del Prato, w kontekście ewentualnej gry na środku defensywy, są jego warunki fizyczne. 183 centymetry wzrostu i stosunkowo szczupła sylwetka, to warunki, które niespecjalnie kojarzą się kimś grającym na tej pozycji. Oczywiście piłka nożna zna przykłady stoperów, którzy nawet z gorszymi warunkami byli/są w stanie błyszczeć w tej roli. Dla Del Prato, wzrost niekoniecznie musi więc być czynnikiem dyskwalifikującym, jednak problem pojawia się, gdy zestawimy go z charakterystyką ligi. Serie B to rozgrywki wybitnie siłowe, nastawione na fizyczność. Większość drużyn (a już na pewno większość drużyn, w obliczu gry przeciwko Parmie), stawia tu na bezpośredni styl gry, z dużą liczbą dośrodkowań i długich zagrań w pole karne, a to oznacza dużą liczbę starć z napastnikami, którzy z reguły są rośli i dobrze zbudowani. W takich okolicznościach, warunki fizyczne bardzo się przydają i stanowią niewątpliwy atut. Oczywiście Del Prato nie jest ułomkiem i (w dużej mierze za sprawą inteligentnego ustawiania się) potrafi wygrywać czy to pojedynki siłowe czy to główkowe, co oglądaliśmy głównie przy okazji stałych fragmentów gry. Mimo to wątpliwości, co do tego, jak będzie on funkcjonował w takim otoczeniu, na dłuższą metę pozostają.

Koniec, końców ustawienie Del Prato na środku obrony, mimo powyższych wątpliwości, wydaje się interesującym rozwiązaniem, które na pewno jest warte sprawdzenia. Parma ma teraz przed sobą cztery mecze sparingowe, z wymagającymi rywalami i ciężko o lepszy poligon doświadczalny do testowania, tej opcji. Jeśli nie będzie rezultatów, nic tak naprawdę się nie stanie, jednak jeśli ten eksperyment wypali, wówczas Parma, potencjalnie zyska, zupełnie za darmo, klasowego i jakościowego stopera.