(ParmaLive.com - Tommaso Rocca) - W ostatnich dniach, w Parmie, cała uwaga skupiona jest na osobie kapitana Enrico Del Prato.

Zdobywając gola, na wagę 3 punktów, w ostatniej akcji meczu z Pisą, Del Prato stał się bohaterem nieoczywistym, znalazł się w niecodziennej, dla siebie, sytuacji i niczym rasowy snajper, odnalazł się w polu karnym i z zimną krwią trafił do siatki. Było to coś niezwykłego, jak na zawodnika, który przyzwyczaił nas raczej do spektakularnych interwencji w obronie, dokładnych przerzutów czy czystych wślizgów. Mimo wszystko, gol z sobotniego spotkania, zawiera w sobie esencję Del Prato, tak jako piłkarza, jak i człowieka szatni. Jak sam zadeklarował, w jednym z pomeczowych wywiadów, mimo że znajdowanie się w takiej pozycji, nie należało to do jego boiskowych obowiązków, postanowił rzucić się w wir akcji, ciągnięty przez głód i chęć zwycięstwa. Następnie fortuna sprawiła, iż piłka spadła wprost pod nogi obrońcy, niemal jakby to była nagroda, za wykazaną postawę.

Del Prato zasłużył na tę bramkę oraz całe uznanie, które go po niej spotkało, za swoje poświęcenie, zaangażowanie i przywiązanie do klubowych barw, jakie wykazał, przez trzy sezony swojego pobytu w Parmie. Od momentu jego przybycia, nawet jeśli wydawało się, że sama drużyna, jako całość, nie jest w stanie ruszyć naprzód, Del Prato zawsze zaliczał się do grona najlepszych zawodników. Oprócz dobrych, jakościowych występów, od razu wyróżniał się on też swoimi cechami oraz postawą. Już na pierwszy rzut oka, było widać, że ma on zadatki na wielkiego lidera, zdolnego pociągnąć za sobą całą drużynę.

Na przestrzeni trzech ostatnich lat, Del Prato tylko się rozwiną, a Parma wraz z nim. Dlatego też po odejściu Gigiego Bufona, na emeryturę, trener Pecchia nie miał żadnych kłopotów, ze wskazaniem spadkobiercy kapitańskiej opaski, która przypadła, w udziale, właśnie Enrico. Pomimo faktu, iż w kadrze byli piłkarze, tak starsi, bardziej doświadczeni jak i z większym stażem w zespole, niż on, nikt nigdy nie kwestionował tego wyboru. Z drugiej strony, bycie kapitanem, to nie pierwszyzna dla Del Prato, bowiem praktycznie przez całą, swoją karierę młodzieżową, sprawował on tę funkcję w drużynach Atalanty. Mówiąc krótko, to urodzony lider, który przywództwo ma we krwi. Tak czy owak, przejęcie dziedzictwa Buffona nie było rzeczą prostą. Ciężko jest bowiem wejść w buty, postać tak charyzmatycznej, która dodatkowo uchodzi za legendę światowego futbolu.

Del Prato podjął jednak to wyzwanie, przyjął nową rolę z wielką pokorą oraz odpowiedzialnością, od razu zyskując przy tym szacunek i uznanie, całej klubowej społeczności. Jest też on prawdziwym przykładem dla innych piłkarzy. Jak dotąd jego praca i podejście, tak na boisku, jak i poza nim, są nienaganne. Jego słowa w wywiadach, czy na konferencjach prasowych, zawsze są wyważone i przemyślane, zaś jego postawa jest zawsze proaktywna i konstruktywna. Kiedy wymagała tego sytuacja, zawsze przemawiał w imieniu drużyny, nigdy się nie chował i nie uciekał od odpowiedzialności za szatnię.

Również w grze, na boisku, czuć znaczenie jego obecności, zaś wykazywana determinacja oraz głód, są w stanie ciągnąć kolegów z zespołu naprzód. Gol z Pisą to idealne uhonorowanie, dotychczasowych osiągnięć tego chłopaka, który sprawia wrażenie prawdziwego weterana. Del Prato jest ucieleśnieniem istoty nowej mentalności Parmy. Enrico Del Prato to idealny kapitan na teraźniejszość i przyszłość.