Roberto D'Aversa, za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej Parmy, opublikował niezwykle emocjonalny list, skierowany do wszystkich kibiców, którym w piękny sposób pożegnał się z klubem.

Każdy z nas ma swój własny Teatr Marzeń. Moim przez lata było Stadio Tardini. Znam to miejsce na wylot, każde źdźbło trawy, ukształtowanie terenu, profil trybun i przede wszystkim ławkę rezerwowyc. Gdy mówię o moim stadionie widzę go w żółto-niebiskich barwach, zamykając oczy słyszę śpiewy Boysów, za sprawą których przechodzą mnie dreszcze. Wyobrażam sobie radosne śmiechy dzieci po jednym z naszych goli, raduję się końcowym gwizdkiem, na wyjście do dziennikarzy i spotkanie z kibicami, uściski dłoni, serdeczne uśmiechy i rozmowy o zwycięstwie lub, jeka też się zdarza porażce. Stadio Tardini to mój Teatr Marzeń. Miałem szczęście, że mogłem być jego częścią przez tyle lat. Żałuję, że przez ostatnie miesiące, z uwagi na tę przeklętą pandemię, nie mogłem cieszyć się tym miejscem w jego pełnej okazałości.

Na ławce mojego Teatru Marzeń zawsze czułem się swobodnie, zawsze byłem sobą. Stojący, wzburzony, uważny, zaaranżowany. Uwielbiałem prowadzić Parmę w meczach na Tardini. Parma ofiarowała mi najpiękniejszą, najciekawszą i najbardziej intymną przygodę w mojej trenerskiej karierze. Ten klub napełnił moją dusze emocjami i nauczył mnie co to znaczy przynależność do tej niezwykłej społeczności, którą jest Parma. Ten list chciałbym zadedykować Parmie, jej mieszkańcom, kibicom i całemu klubowi. Kieruję do nich najszczersze życzenia powodzenia i pozdrowienia. Myślę, że muszę opuścić ten zespół i to społeczeństwo jest dla mnie bardzo bolesna.

Zawsze będę kochał te barwy. Już zawszę będę kochał i śledził poczynania Parmy, która w co głęboko wierze ma przed sobą wielką przyszłość. Klubowi przewodzą obecnie niezwykle kompetentni ludzie, na czele z prezydentem Krause, który zadba o to by drużyna jak najszybciej powróciła tam gdzie jej miejsce - do Serie A. Z przyjemnością wyobrażam sobie ośrodek Collecchio pełen zdolnej młodzieży gotowej do tego, by pod okiem najlepszych trenerów, managerów i personel techniczny, w pełni poświęcić się dla dobra klubu i przyczynić się do jego rozwoju.

Na koniec chciałbym jeszcze odnieść się do moich zawodników i to zarówno tych którzy grali mniej, jak i tych którzy byli zawsze obecni. Wszyscy oni przyczynili się do tego, by moje doświadczenie w Parmie było znaczące i głębokie, a zarazem niezwykle ekscytujące. Miałem przyjemność i zaszczyt trenować prawdziwych profesjonalistów. Nigdy nie zapomnę tych chwil wzlotów i upadków, zwycięstwa i porażki, pochwał i krytyki. Nigdy nie było mi tego za wiele.

Na zakończenie kieruję moje serdeczne pozdrowienia do instytucji i władz miasta, które były dla mnie przykładem gościnności i wzorowej współpracy. Dziękuję dziennikarzom, z którym miałem przyjemność odbywania rozmów, a także zwykłym mieszkańcom Parmy, którzy na ulicach przed moim Teatrem Marzeń, poświęcali mi chwilę rozmowy: doradzali, krytykowali, zachęcali, czy tak po porstu szczerze pozdrawiali. Z całego serca za to dziękuję.

Forza Parma!

Il Mister,

Roberto D'Aversa