Roberto D'Aversa udzielił wywiadu dla Gazzetta dello Sport, w którym wypowiedział się chociażby na temat łatki "catenacciaro", która przylgnęła do niego po ostatnim sezonie.

Pozostajesz w Parmie na kolejny sezon.

Parma to klub twardo stąpający po ziemi, mający poważny projekt na najbliższe kilka lat. Cieszę się i jestem dumny z faktu, iż jestem jego częścią.

Jaki będzie cel na najbliższy sezon?

Nie powiem nic odkrywczego, naszym głównym celem będzie utrzymanie, chcemy jednak w dalszym ciągu się rozwijać i uczynić to w lepszym stylu niż w ostatnich mistrzostwach. Wiem, że wielu nie podobał się nasz styl, spójrzmy jednak na to czego udało się nam dokonać w 2015 roku, Parma była na skraju przepaści, grała w amatorskiej Serie D, a trzy lata później rywalizowała z takimi graczami jak Cristiano Ronaldo. Myślę, że jest to naprawdę szalony progres, którego w ostatnich latach nie dokonał żaden zespół na świecie.

Co było kluczem do utrzymania?

Kompaktowy drużyny i pełne skupienie na naszym celu. Każdy z moich piłkarzy przedkładał dobro zespołu ponad własne cele i to było kluczowe. Na uwagę zasługuje również to w jaki sposób potrafiliśmy radzić sobie z kryzysami, które dopadały nas w trakcie mistrzostw.

Mówią o Tobie catenacciaro.

Nie jestem z tego zadowolony, ale jakoś nauczyłem się z tym żyć. We Włoszech gdy już ktoś raz przyklei ci jakąś łatkę to pozostaje ona z tobą na bardzo długi czas i trudno się jej pozbyć. Nie zamierzam z tym polemizować, gdyż nie ma to żadnego sensu. Pragnę jednak przytoczyć pewne statystyki, mianowicie moja Parma po kontratakach zdobyła tylko 4 gole, reszta była zaś dziełem regularnych akcji oraz stałych fragmentów gry, a to chyba niezbyt pasuje do catenaccio.

Co powiesz na temat słabszej drugiej rundy?

Sezon, zwłaszcza w takiej lidze jak Serie A, jest długi i wymagający, zaś każda drużyna musi liczyć się z tym, że dopadnie ją kryzys. Nie przeczę, że popełniliśmy kilka błędów, być może po znakomitej pierwszej części mistrzostw, poczuliśmy się zbyt pewni i zbyt szybko uwierzyliśmy w suckes. Ostatecznie jednak opamiętaliśmy się i byliśmy w stanie dopiąć swego, co jest najważniejsze.