Roberto D'Aversa był jednym z głównych bohaterów listopadowego wydania magazynu BMagazine, na łamach którego w obszernym wywiadzie wypowiedział się na temat wielu kwestii związanych z trwającym sezonie i zespołem Parmy.

Przy zachowaniu odpowiednich proporcji, chyba można porównać prowadzenie Parmy, do zasiadania na ławce takich klubów jak Juventus, Milan czy Inter, bowiem tu presja też jest ogromna.

Parma to wielka i uznana marka, klub, który był przez wiele lat wizytówką włoskiego futbolu na arenie międzynarodowej. Kibice jak najszybciej chcieliby wrócić do Serie A i presja z ich strony jest jak najbardziej odczuwalna. Jako trener muszę jednak potrafić odłożyć na bok emocje. Zależy mi tylko na tym by zespół z meczu na mecz robił postęp i dążył do wewnętrznej równowagi. Musimy też zdawać sobie sprawę z tego, że jesteśmy nowo promowanym zespołem i zanim w pełni zaaklimatyzujemy się w nowej kategorii musi minąć trochę czasu, zwłaszcza że w tym roku mistrzostwa są niesamowicie wyrównane.

No właśnie wydaję się, iż wiele zespołów z Serie B bije się aktualnie o awans.

Praktycznie cała tabela zawiera się w różnicy kilkunastu punktów. Pokazuje to, iż w każdym spotkaniu mogą czekać na nas różne pułapki. W tej lidze nie ma łatwych spotkań, do każdej konfrontacji trzeba podchodzić z maksymalnym skupieniem i koncentracją.

Kto jest według Ciebie faworytem w walce o Serie A?

Palermo, które zachowało praktycznie ten sam skład co w zeszłym sezonie Serie A. Empoli, posiadające atak o niezwykłej jakości, w którym bryluje Caputo. Wskazałbym także Frosinone, które w mojej opinii dokonało najlepszych zakupów na rynku. W kolejce jest także nieobliczalne Bari, które od lat jest budowane z myślą o powrocie do elity. Tak jak już jednak stwierdziłem wcześniej, Serie B jest nieprzewidywalna i nie można wykluczyć pewnych niespodzianek.

Na przykład jakich?

Cittadella i Perugia, mimo ostatniego słabszego okresu, to drużyny zdolne do urwania punktów każdemu rywalowi. W gronie niespodziewanych pretendentów do awansu liczę też oczywiście Parmę, mój zespół jest gotowy do podjęcia walki.

Docelowym system gry Parmy jest 4-3-3, jednak wraz z kontuzją Ceravolo masz w zasadzie jedynie Calaio jeśli idzie o środkowego napastnika.

Emanuele to świetny zawodnik. Mimo 34 lat na karku wciąż jest w stanie dawać wiele drużynie. Na boisku biega za dwóch, wspomaga zespół zarówno w fazie defensywnej jak i przy rozegraniu ataku. Z uwagi na ten fakt czasem może brakować go z przodu, jednak z drugiej strony jego zachowanie stwarza okazje innym graczom.

Czy masz jeszcze jakieś opcje awaryjne na środek ataku?

Zawsze mam Noccioliniego, który grywał na środku ataku i śmiało może się podjąć tego zadania. Z drugiej strony jest też Siligardi, który może odgrywać rolę fałszywej 9. Tak więc nasz zespół posiada pewne alternatywy pozwalające nam w spokoju czekać na powrót Ceravolo do zdrowia.

Parma dysponuje też wieloma ciekawymi skrzydłowymi, z których każdy jest na swój sposób unikatowy.

Owszem, dla przykładu Baraye to gracz z niesamowitą szybkością, który ma jednak pewne ograniczenia techniczne. Nie jest to jednak nic czego nie dałoby się wyeliminować. Jeśli będzie on ciężko nad sobą pracować, w końcu będzie gotowy na pokonanie kolejnego szczebla w swoim piłkarskim rozwoju. Za co cenię go najbardziej? Za jego poświęcenie dla drużyny i świetną wielką taktyczną.

Di Gaudio?

To kolejny gracz, którego wielkim atutem jest szybkość, dysponuje też dobrym dryblingiem, którego jednak często nadużywa. Gdy jest w formie, naprawdę ciężko go zatrzymać.

Insigne?

Roberto to chłopak o niesamowitym potencjale. Nie wiem czy jest on w stanie wspiąć się na ten sam szczebel co brat, jednak mimo to myślę, że czeka go niezła kariera.

Nie masz łatwego wyboru jeśli chodzi o skład?

To prawda, jednak każdy trener chciałby mieć takie problemy. Decyzji odnośnie składu z reguły dokonuje w oparciu o to co widzę podczas treningów oraz specyfikę rywala, z którym gramy. U mnie nie ma świętych krów i każdy gracz ma takie same szanse na grę.

Zdaniem niektórych Scozzarella gra dobrze tylko mając obok siebie Munariego. Czy to prawda?

Nie, Socozzarella to zawodnik o niezwykłych umiejętnościach, dobrym przeglądzie pola i boiskową inteligencją. Umie się dostosować do sytuacji na polu gry, a to obok kogo gra nie robi mu różnicy.

Póki co jednym z większych zawodów jest Dezi.

Dezi to ważna inwestycja zespołu pod kątem teraźniejszym, a także przyszłości. W zeszłym sezonie był on jednym z najlepszych pomocników Serie B. Jego talent nie podlega żadnej dyskusji, wciąż cierpi on jednak na niepełną aklimatyzację. Przybył on bowiem do naszego zespołu pod koniec zgrupowania i to z pewnością rzutuje na jego formę. Dajcie mu jednak czas, a wkrótce zobaczycie jego prawdziwe oblicze.

Rozpoczęliście sezon od dwóch zwycięstw, potem coś się zacięło i przyszedł kryzys, teraz znowu jesteście w formie i jesteście na jak dotąd najwyższej pozycji w tabeli.

Znowu powracamy do tematu nieprzewidywalności i wielkiej równowagi panującej w mistrzostwach. W tej lidze nie ma czegoś takiego jak spodziewany wynik. Weźmy chociażby nasz mecz z Salernitaną. Wygrywaliśmy 2:0 mieliśmy pełną kontrole nad spotkaniem, graliśmy bardzo dobrze i stworzyliśmy sobie sytuacje do zamknięcia gry, tak się nie stało, rywale złapali wiatr w żagle, odrobili straty i w końcówce, w której graliśmy w 9, mogli nawet wygrać. Myślę, że to dobra pointa całych dotychczasowych rozgrywek.

Co było dla Was momentem zwrotnym?

Po przegranym domowym meczu z Pescarą coś się w nas zmieniło, staliśmy się bardziej cyniczni i praktyczni w sowich poczynaniach. Zamiast skupiać się na estetyce gry, postawiliśmy na pełną efektywność.

Na zakończenie może jeszcze dwa słowa na temat kapitana Alessandro Lucarelliego?

On ma na karku 40 lat, a na boisku wciąż wygląda jak młodzik. Jest nie tylko doskonałym obrońcą, ale także prawdziwym wzorem do naśladowania, profesjonalistą z krwi i kości. To co wyprawia Alessandro można tylko podziwiać.