(ParmaLive.com - Rocco Azzali) - Porażka z Palermo była dość dotkliwa i mogła zachwiać pewnością siebie wśród kibiców Parmy, jednak patrząc całościowo wszystko jest w porządku. Trzeba trzymać się blisko zespołu i doceniać progres jaki został wykonany, względem ostatnich kilku sezonów.

Z drugiej jednak strony, wspomniany rozwój sprawia, iż zaczynamy wymagać od zespołu coraz więcej. Jest to uzasadnione, bowiem majac w swoich szeregach tak znakomitego fachowca jak Fabio Pecchia, grzechem byłoby nie wykorzystać tego wszystkiego, co ten szkoleniowiec może Parmie dać.

Jak już wspominano wielokrotnie, Pecchia nie jest typem trenera, który będzie marnować czas, użalając się nad własnym losem (choć biorąc pod uwagę kolejną plagę kontuzji, miałby ku temu wszelkie powody), to człowiek pracy, który potrafi dostosować się do okoliczności i wydobyć z posiadanych piłkarzy coś ekstra. Tego typu postawa, już kilkukrotnie w tym sezonie, była wynagradzana zwycięstwami, jak chociażby w przypadku spotkań z Como czy Regginą, gdzie końcowy tryumf Crociatich na pewno nie był kwestią oczywistą. Niestety jednak przy całym profesjonalizmie Pecchii, pewnych ograniczeń nie da się przeskoczyć i nawet temu szkoleniowcowi nie zawsze udaje się znaleźć odpowiednie rozwiązanie na każdy mecz.

Tak naprawdę w meczach z Sudtirol i Palermo, które chyba najbardziej ciążą na obecnym wizerunku Parmy, Parmie brakowało jedynie szczęścia, tudzież konkretów, co dobrze obrazują również statystyki z obu tych konfrontacji. Być może gdyby odbyły się one, nie na wyjeździe, a na Stadio Tardini, gdzie w tym sezonie Crociati potrafią wykrzesać z siebie znacznie więcej, wynik mógłby być inny. Oczywiście, z drugiej strony, należy zaznaczyć, iż ciężko jest grać ze składem złożonym w bardzo eksperymentalny sposób, gdzie duża część piłkarzy, jest po prostu zmuszona do gry na pozycjach, do których niekoniecznie posiada predyspozycje.

Skoro już o nienaturalnych pozycjach mowa, to wydaje się że w tej chwili, w oczekiwaniu na powrót dójki Rumunów, największym zmartwieniem Parmy jest właśnie obsada skrzydeł. Do tego dochodzi też problem z ostatnich dwóch konfrontacji w postaci braku typowej "9", co jest spowodowane nagłym wypadnięciem Inglese i Charpentiera. Powstaje więc pytanie, czy w obliczu tak kryzysowej sytuacji, rozsądnym wyjściem nie byłaby zmiana systemu taktycznego?

Tego typu zdanie, z pogardą, potraktowałby każdy nowoczesny trener, gdyż w dzisiejszym futbolu narracja jest taka, że nie ma już cyferek i standardowych formacji, a jedynie zadania i postawy jakie piłkarze musza przyjąć na boisku. Zadajmy więc pytanie w nieco inny sposób. Czy, z punktu widzenia Parmy, nie byłoby lepiej, kosztem gry skrzydłami, postawić na dwójkę komplementarnych napastników (na przykład Tutino-Benedyczak) dodatkowo wspieranych przez geniusz Vazqueza i ubezpieczanych przez zagęszczony środek pola z Jurice, Estevezem i Sohmem? Na papierze brzmi to dość rozsądnie i wydaję się, że z punktu widzenia samego zespołu, sprawdzenie takiej alternatywy w akcji, w oczekiwaniu na zimowe mercato, mogłoby być bardzo korzystnym rozwiązaniem.

Takie wyjście mogłoby by, stanowić też klucz do odblokowania El Mudo Vazqueza, za którego ofensywnymi wyczynami tęsknią na Tardini wszyscy...