Carlos Cuesta udzielił wywiadu BBC, w którym opowiedział o swojej drodze do zawodu trenera oraz szeroko przedstawił założenia swojej filozofii pracy.

Jak zostałeś trenerem?

Musisz zwiększać swoje szanse na zostanie trenerem, a możesz to zrobić jedynie poprzez działania, które – jak uważasz – pomogą ci osiągnąć ten cel. Myślę, że miałem ogromne szczęście. Na swojej drodze spotkałem niesamowitych ludzi, którzy byli niezwykle otwarci na pomoc w moim rozwoju, bardzo życzliwi i gotowi dzielić się swoją wiedzą. Nauczyłem się od nich bardzo wiele i znalazłem w nich wspaniałe źródła inspiracji.

Czy objęcie funkcji pierwszego trenera i codzienne zarządzanie zespołem jest dla Ciebie wyzwaniem?

To zależy. Przede wszystkim musisz zrozumieć cele zespołu, jego potencjał oraz filozofię klubu. Wszystko zależy od kontekstu. Gdy dobrze poznasz swoją sytuację, możesz określić priorytety i rozpocząć budowę drużyny. Musisz mieć jasną wizję tego, jak zespół ma rozwijać się w czasie. Kluczowe jest wyznaczenie wspólnego kierunku działania. Chcę, aby było jasne, dokąd zmierzamy, jaka ma być tożsamość zespołu i jakie będą nasze nadrzędne zasady. Następnie staramy się określić najmocniejsze strony każdego zawodnika, by zrozumieć, jak najlepiej wykorzystać ich potencjał dla dobra drużyny. Nie lubię nadmiernie skupiać się na systemach gry. Znacznie większą wagę przywiązuję do cech zawodników i to na ich podstawie dobieram zasady, które najlepiej pasują do zespołu.

W zakończonym sezonie Parma grała w ustawieniu 5-3-2. Co skłoniło Cię do wyboru takiej taktyki?

Gra z pięcioosobową linią obrony zapewniała nam lepsze zabezpieczenie centralnych sektorów boiska. Jej wadą jest jednak to, że jeśli nie zarządza się odpowiednio tempem akcji, mogą pojawić się problemy ze stwarzaniem sytuacji pod bramką rywala. Z drugiej strony taka formacja daje dużą gęstość w środku pola i stanowi dobry punkt wyjścia do kontrataków. Wiele zależy jednak od sposobu gry napastników. Jeśli często atakują przestrzeń za linią obrony i wykonują więcej ruchów w głąb pola, przynosi to drużynie korzyści.

Ile swobody w interpretowaniu gry trener powinien dawać swoim piłkarzom?

Punkty odniesienia, zasady i ogólne wytyczne sprzyjają kreatywności. Jeśli zawodnicy nie mają określonych punktów odniesienia ani nie potrafią rozpoznawać sytuacji boiskowych, pojawia się chaos. Staramy się, by piłkarze grali blisko siebie i wzajemnie się uzupełniali. Jednym ze sposobów na poprawę współpracy jest umożliwienie zawodnikom lepszego poznania się – zarówno na boisku, jak i poza nim. Wspólne spędzanie czasu pomaga budować relacje i lepiej rozumieć partnerów z drużyny.

Jak oddziałują na siebie taktyka i tożsamość drużyny?

Wielu ludzi uważa, że wszystkie elementy taktyki są takie same, ale w rzeczywistości każdy z nich ma swoją specyfikę. Taktyka nie polega wyłącznie na zajmowaniu przestrzeni, lecz także na umiejętnym jej wykorzystywaniu. Kluczowe są wyczucie czasu i odpowiednie nawyki. Uważam, że w piłce nożnej często trzeba dokonywać wyborów między skrajnościami. Nie oznacza to jednak, że jeśli wybierzesz jedną drogę, będziesz podążał nią przez całe życie. Oznacza jedynie, że w danym kontekście może być ona najlepszym rozwiązaniem. Jednocześnie każda z tych dróg ma wiele odcieni. Ktoś, kto spojrzy na zespół, powinien od razu rozpoznać jego charakter, ale w jego grze musi być miejsce na różne niuanse, zależnie od potrzeb. Mój zespół powinien być kompletny: dominować przy piłce, umieć atakować wolne przestrzenie z odpowiednią intensywnością, a także skutecznie funkcjonować w małych przestrzeniach, gdy przeciwnik broni głęboko. Jednocześnie zawodnicy muszą być nieustępliwi bez piłki, zdolni do agresywnego odbioru i odzyskiwania piłki wysoko na boisku, a także skutecznej obrony własnej bramki.

Źródło:
U. Irfan, Europe's youngest manager on Arteta and leaving Arsenal for Parma, BBC.com, https://bbc.com/sport/football/articles/crepedgppq5o, [dostęp: 06.06.2026].