(ParmaLive.com - Tommaso Rocca) - Jednym z piłkarzy Parmy, który najbardziej rozwiną się, na przestrzeni, kończącego się już, roku kalendarzowego, jest niewątpliwie Woyo Coulibaly.

Swoimi ostatnimi występami, Francuz nie tylko potwierdził wysoką dyspozycję, jaką prezentował, na przestrzeni ostatnich miesięcy, ale również udało mu się podnieść poprzeczkę swoich występów, czego najlepszymi dowodami były konfrontacje z Fiorentiną, Palermo i przede wszystkim Cosenzą, w których to defensor zaliczał się do grona najlepszych piłkarzy Parmy. Mówiąc krótko obecnie Coulibaly jest pewnym punktem zespołu, zaś swoją postawą udało mu się, niemalże całkowicie wymazać krytykę, która towarzyszyła mu, w pierwszej fazie, jego przygody na Stadio Tardini.

W lecie 2021 roku, Coulibaly był jednym z piłkarzy, których Parma sprowadziła do siebie z myślą o konstrukcji kompletnego zespołu, zdolnego natychmiastowo powrócić do Serie A. Defnsor z rocznika 1999, przybył z Le Havre i od samego początku stanowił swojego rodzaju zagadkę, zaś jego pojawienie się w drużynie, przeszło bez większego echa, zwłaszcza w obliczu sprowadzenia takich graczy jak Buffon czy Tutino. Niemniej, w taktycznym eksperymencie (bo chyba tak, z perspektywy czasu można to określać) Enzo Mareksi, Coulibaly szybko wywalczył sobie miejsce i konsekwentnie wychodził w podstawowym składzie, w pierwszej części sezonu, co istotne wykazując się niezłymi cechami i potencjałem, które dawały nadzieje na przyszłość. Niestety relatywnie pozytywne, pierwsze wrażenie, zostało szybko zakryte, zaś wraz z rozwojem sezonu Coulibaly, coraz bardziej obniżał loty oraz jakość swoich występów. Do tego pojawiły się też urazy, w efekcie czego, za kadencji Beppe Iachiniego, jego rola w zespole została dość mocno okrojona. Coulibaly wypadł z podstawowego składu, a gdy tylko otrzymywał szanse gry, sprawiał wrażenie gracza chaotycznego i nieokrzesanego, a do tego aż nadto widoczne były jego trudności w kwestiach taktycznych, zwłaszcza w fazie obronnej. Powszechnie panująca, wówczas, opinia była taka, że Francuz jest dobrym piłkarzem, który jednak popełnia zbyt dużo błędów i Parma raczej nie będzie miała z niego większego pożytku.

W lecie 2022 roku, na Tardini przybył Fabio Pecchia. Nowy trener, nowy sezon, zaś dla Coulibaly'ego miał to być też nowy początek. Jednakże, dla Woyo wciąż grała ta sama muzyka. Zawodnik, na starcie rozgrywek, grał bardzo mało i praktycznie nigdy nie wypadał przekonywująco. Gdy otwierał się styczniowy rynek transferowy, głośno mówiło się o wypożyczeniu Francuza do Sudtirol, jednak wszystko, w tej kwestii zmieniło Fenerbahce. Turecki zespół zapukał do drzwi Parmy i za bardzo solidne pieniądze, kupił Jaydena Oosterwolde, który był wówczas podstawowym lewym defensorem, w układance Pecchii. Crociati nie kupili nikogo w miejsce Holendra, co wówczas wydawało się bardzo nierozsądną decyzją, ale z perspektywy czasu można powiedzieć, że ten wybór był prawdziwym wybawieniem dla Coulibaly'ego i kwestii jego rozwoju.

Mniej więcej od marca 2023 roku, Pecchia postanowił w pełni skupić się i zaufać, byłem graczowi Le Havre, zapewniając mu większą ciągłość gry, na osieroconej, przez Oosterwolde, lewej flance obrony. Francuz odwdzięczył się serią znakomitych występów, które znacząco podniosły jego notowania i pozycję, w drużynowej hierarchii. Co więcej, oprócz niesamowitych umiejętności atletycznych (których nikt, nigdy nie kwestionował), Coulibaly zaczął demonstrować także inne walory, na czele z solidnością w grze defensywnej, co pokazuje tylko, że Pecchia, na polu taktycznym wykonał z nim iście tytaniczną pracę. Końcówka kampanii 22/23 była, dla Woyo bardzo owocna, zaś w kontekście nowego sezonu pojawiały się pytania, czego tak naprawdę można się po nim spodziewać? Oczekiwania dotyczyły dalszego potwierdzenia oraz rozwoju i póki co, można powiedzieć, że na tym polu Coulibaly nie zawiódł.

Od początku mistrzostw, w rotacyjnym systemie Pecchii, Coulibaly utrzymuje się wysoko w hierarchii i często zaczyna spotkania, z pozycji startera. Z czysto sportowego punktu widzenia, można odnieść wrażenie, że Francuz rozwinął się jeszcze bardziej, w stosunku do tego co widzieliśmy w końcówce kampanii 22/23. Teraz zdaje się on jeszcze lepiej łączyć swoje walory fizyczne z przydatnością taktyczną. Coulibaly jest w stanie wydanie wykorzystać swoją niezwykłą szybkość, na pierwszych kilku metrach, tak w defensywie jak i ofensywie, gdzie jego nieprzewidywalność oraz ciąg na bramkę, często stanowią ważny argument w atakach Crociatich. Do tego jego solidność w obronie, mimo kilku pomniejszych wypadek, nie podlega też większej dyskusji. Z całą pewnością nie jest to zawodnik, najbardziej eksponowany medialnie, jednak jego znaczenie dla funkcjonowania obecnej ekipy Pecchii, jest niezwykle istotne.

Coulibaly to przykład piłkarza, który za sprawą ciężkiej, konsekwentnej pracy, nad sobą, był w stanie osiągnąć powalające rezultaty. Oprócz tego, że w tym momencie, jest on graczem idealnie zintegrowanym, z systemem taktycznym oraz mechanizmami panującymi w drużynie Crociatich, na uwagę zasługuje również jego rozwój mentalny. Obecny Coulibaly, to piłkarz o wiele bardziej spokojny i świadomy własnej wartości, nie jest już tym samym, nieokrzesanym i miotającym się na boisku zawodnikiem, co kiedyś, a zamiast tego (w większości przypadku), ma jasny i klarowny plan na prowadzenie akcji. Coulibaly powoli staje się graczem kompletnym, który jest w stanie biegać i harować na całej długości boiska, w obu fazach gry, przez pełne 90 minut. Nie można też nie wspomnieć, o jego dużej elastyczności, bowiem to czy gra on na prawej czy lewej flance, nie czyni mu żadnej większej różnicy.

Calcio naprawdę lubi zaskakiwać. Kto rok temu, mógłby przypuszczać, że tak się sprawy potoczą, że piłkarz będący na wylocie, nagle na skutek splotu kilku wydarzeń stanie się tak istotny? Tym czasem z czystym sumieniem można powiedzieć, ze 2023, był rokiem Woyo Coulibaly'ego.