Edoardo Corvi, który w ostatnich tygodniach stał się swego rodzaju bohaterem Parmy, udzielił wywiadu stacji Sky Sport, w którym opowiedział o swojej obecnej sytuacji.

Jak oswoiłeś się z myślą, że zastąpisz Suzukiego?

Od momentu, gdy Zion doznał kontuzji, nastał dość skomplikowany okres, ponieważ zaczęto mówić o mnie i o moim ewentualnym debiucie. W międzyczasie pojawiła się przerwa reprezentacyjna, co sprawiło, że te tygodnie dłużyły się jeszcze bardziej. Zawsze jednak pracowałem spokojnie — uważam się za zrównoważoną osobę i raczej nie daję się ponieść emocjom. Na treningach dawałem z siebie wszystko, a gdy nadszedł dzień debiutu, wszystko potoczyło się dobrze. Możliwość reprezentowania barw klubu z mojego miasta to powód do ogromnej dumy. Przeżywam obecnie magiczne chwile.

Na boisku wygląda to tak, jakbyś nie przeżywał żadnych emocji.

Gdy jestem na boisku, skupiam się wyłącznie na meczu i na tym, co mam do zrobienia. Odkładam emocje na bok — jestem w pełni skoncentrowany na grze i swoich zadaniach.

Czy Buffon kontaktował się z Tobą w ostatnim czasie?

Tak, często się do mnie odzywa. Ostatnio dzwonił po każdym meczu. Pogratulował mi występu przeciwko Fiorentinie, co było dla mnie ogromnym wyróżnieniem. Łączy mnie z nim szczególna relacja — mogę mu jedynie podziękować i starać się stosować do jego rad.

Miałeś okazję nosić już opaskę kapitańską.

Tak, w drugiej połowie spotkania z Lazio, kiedy Delprato doznał kontuzji i musiał opuścić boisko. Biorąc pod uwagę okoliczności, nie było to wielkim zaskoczeniem, ponieważ byłem następny w kolejce do przejęcia opaski. Mimo wszystko był to dla mnie bardzo wyjątkowy moment.

Czy gracie w drużynie w Fantasy Football? Czy ktoś wybrał Cię do swojego składu?

Kilku kolegów w to gra, ale ja nie.

Przed wami mecz z Sassuolo. To małe derby — czujesz z tego powodu większe emocje?

To z pewnością wyjątkowe spotkanie, ale przygotowujemy się do niego tak jak do każdego innego meczu — z tym samym nastawieniem i duchem walki.

Podobno Cuesta podarował Ci na Boże Narodzenie książkę. Jaką?

Taką, która opowiada o pokonywaniu trudności i zamienianiu przeszkód w szanse. Już zacząłem ją czytać.

Jaka jest Twoja relacja z Suzukim?

Bardzo dobra. To cichy facet, podobnie jak ja, niezwykle uprzejmy. Od razu spodobały mi się jego nawyki, podejście do pracy oraz japońska mentalność. Niczego nie pozostawia przypadkowi — staram się go naśladować, obserwując go i ucząc się od niego. Na boisku wzajemnie się motywujemy, bo to najlepsza droga do samodoskonalenia. Cieszę się, że mogę mieć go u swojego boku.

Jak ważne jest twarde stąpanie po ziemi?

Myślę, że kluczowe jest bycie sobą. A ja jestem skromnym człowiekiem, który ciężko pracuje, choć czasem lubi bujać w obłokach. Często myślę o dzieciach, które marzą o tym, by pewnego dnia założyć tę koszulkę i zagrać na tym stadionie. We wrześniu, z okazji pierwszego dnia szkoły, byłem jednym z tych, którzy obdarowywali dzieci prezentami — sprawiło mi to ogromną radość.

Najlepsza wiadomość, jaką otrzymałeś po meczu?

Nie chcę zabrzmieć banalnie, ale była to wiadomość od Buffona. Przesłał mi piękną głosową wiadomość, wyrażając szacunek i podkreślając, że podobały mu się nie tylko moje interwencje, lecz także ogólna postawa na boisku.

Co możesz powiedzieć o Cuestcie?

To młody, bardzo pracowity trener, który na każdym kroku pokazuje, jak bardzo zależy mu na drużynie. Może liczyć na nasze pełne wsparcie.

Kto według Ciebie jest obecnie najlepszym bramkarzem w Serie A?

Cenię Sommera za sposób, w jaki broni i porusza się zarówno na linii, jak i w polu karnym. Nie mogę też nie wspomnieć o Svilarze, Maignanie i Carnesecchim — to znakomici bramkarze, od których staram się uczyć.

Czy czasem myślisz o reprezentacji?

To największe marzenie każdego piłkarza — i moje również.

Kto jest największym utrapieniem w szatni?

Z tych najbardziej zabawnych powiedziałbym, że Begić. Ma ciętą ripostę na każdą okazję. Trzeba wiedzieć, jak sobie z nim radzić — czasami bywa nieco uciążliwy, ale gramy razem od dawna i wiem, jak do niego podejść. Bardzo mnie rozśmiesza.