Pietro Carmignani odnosząc się do spotkania Parmy z Genoą, chwalił postawę Parmy, która w jego opinii była uważna, pewna siebie i proaktywna.

Parma pokonuje Genoe. Czy dla Crociatich może być to punkt zwrotny?

W grze i postawie Parmy widać poprawę. Powiem szczerze, że już po pierwszych minutach nie miałem wątpliwości co do tego, że Parma wygra. Od zawodników Liveraniego biła pewność siebie do tego Genoa zostawiała im sporo miejsca do pojedynków 1 na 1. Tak naprawdę największe zagrożenie Genoa tworzyła po błędach Parmy, który napędzały jej kontry. Nie można jednak odmówić Crociatim tego, że nie chcieli grać w piłkę. Parma wyglądała znacznie lepiej pod katem indywidualności i w ostatecznym rozrachunku to właśnie one przeważyły szalę zwycięstwa. Odniosłem też wrażenie, że ekipa Marana zapłaciła sporą cenę za pucharowy mecz z Sampdorią, bowiem w drugiej połowie wyraźnie było widać upadek kondycyjny, a grająca skondensowaną obroną Parma nie miała większych problemów z rozbijaniem pojedynczych ataków.

Po pierwszej połowie Parma miała znaczącą przewagę w posiadaniu piłki. To rzecz, która od dłuższego czasu była niespotykana. Co to znaczy?

Posiadanie piłki to statystyka, która tak naprawdę nic nie mówi. Liczy się bowiem to, co z tą piłką możesz zrobić, samo posiadanie i podbijanie liczby podań, bez konkretnego planu to sztuka dla sztuki. Wczoraj Parma była jednak konkretna i gdy tylko, wychodziła na połowę rywala większą liczbą graczy czuć było zagrożenie. Wprawdzie nie wszystko funkcjonowało tak jak należy, jednak było widać pozytywne symptomy.

Czy można zaryzykować stwierdzenie, że Liverani modyfikuje swoje pomysły taktyczne mając na względzie charakterystykę poszczególnych graczy?

Według mnie najważniejszą rolę trenera jest uwydatnienie najlepszych cech poszczególnych graczy, tak by po prostu byli oni przydatni dla zespołu. Liverani właśnie to stara się robić. Obecnie jego Parma staje się proaktywna i angażuje 6-7 graczy w atak. To więcej niż miało to miejsce w ostatnich sezonach, jednak Liverani z pewnością oczekuje więcej. Dla mnie jednak najważniejszą informacją jest to, że w końcu w poczynaniach Parmy widać było pewność siebie, która pozwalała kontrolować grę.

Możesz jakoś odnieść się do sprawy zwolnienia Faggiano z Genoi, w przeddzień meczu z Parmą?

Nie jestem w stanie tego zrozumieć. Genoa, zabierając latem Faggiano z Parmy dobrze wiedziała jakiego człowieka bierze i jakie są jego cechy. Trzy miesiące to okres, po którym w żaden sposób nie można zweryfikować pracy dyrektora sportowego.