Pietro Carmignani mocno komplementował Parmę po spotkaniu z Genoą, otwarcie twierdząc, że Crociati mają wszystko, aby myśleć o walce o bezpośredni awans.

Czy remis w meczu z Genoą potwierdza wysokie ambicje Parmy, czy też pokazuje coś zupełnie innego?

Zacznijmy od tego, że było to bardzo dobre spotkanie, zakończone spektakularnym rezultatem, z doskonałym występem ze strony obu zespołów, które tym samym potwierdziły, że będą w tym sezonie dążyć do Serie A. W tej chwili, tabela w żadnym wypadku nie odzwierciedla wartości, jaką na boisku pokazuje Parma, jednak taka jest już specyfika początku sezonu i jestem przekonany, że wkrótce się to zmieni. Występy Crociatich są naprawdę budujące. Parma, podobnie jak Genoa, z prezentowana obecnie grą, ma papiery na szczyt tabeli. Wprawdzie kierownictwo Parmy nie wymawia już głośno słowa "Serie A", jednak jest to naturalne po tym co stało się w zeszłym sezonie, a poza tym aspiracje klubu i tak są dobrze znane.

Jak wytłumaczysz spadek wydajności, zespołu Pecchi w drugiej połowie?

Oczywiście w pierwszej połowie Parma grała lepiej i sprawiała też lepsze ważenie niż rywale. Ekipa Pecchi była proaktywna, a także konkretna, podczas gdy w drugich 45 minutach wszystko wydawało się zbyt chaotyczne i niezbyt przemyślane. Według mnie miało to jednak przede wszystkim związek z klasą rywala, który kompletnie zmienił podejście do gry. Po wznowieniu, Genoa zaczęła grać w sposób bardziej agresywny i fizyczny, wprowadzając zespół Pecchii w kłopoty. Mimo to Parmę ostatecznie i tak było stać na decydujący zryw, zaś trafienie Esteveza było doskonałe.

W końcu odblokował się Inglese.

Dla napastnika tego kalibru, panaceum na wszystkie problemy jest zdobywanie bramek. Inglese wpisał się na listę strzelców, w drugim spotkaniu z rzędu i mam nadzieję, że to doda mu większej pewności siebie oraz przekonania, że faktycznie może wrócić na właściwe tory.

W pierwszych meczach sezonu Vazquez wydaje się być nieco w cieniu. Z czego może to wynikać?

Trenerzy drużyn przeciwnych nie śpią i nie są głupi. Każdy zdaje sobie sprawę z niezwykłej wartości Vazqueza i wyniku tego mocniej przykłada się do tematu jego neutralizacji, na boisku. W pierwszych meczach Vazquez zawsze miał wokół siebie jednego, a nawet czasem dwóch rywali, którzy skuteczni ograniczali mu przestrzeń i swobodę. Dla Parmy jest to pewnego rodzaju problem, jednak z drugiej strony sprawia, że pozostali piłkarze ofensywni mają więcej miejsca. Co więcej wyłączenie z gry, tak inteligentnego i znakomitego piłkarza jak Vazquez, na dłuższą metę jest niemożliwe. Wydaje mi się, że wkrótce dostosuje się on do nowych realiów i zacznie grać w nieco inny sposób, tak by ponownie stanowić wielką wartość dla zespołu.