Pietro Carmignani, w swoim zwyczajowym wywiadzie dla SportParma.com, nie krył swojego wielkiego rozczarowania postawą, jaką Parma zaprezentowała w staciu z Lecce.

Katastrofa Parmy w starciu z Lecce. Czy da się to jakoś wytłumaczyć?

Był to zarówno wynik, jak i występ którego się nie spodziewałem. W ostatnich dwóch spotkaniach, które przyniosły dwa zwycięstwa, Parma wyglądał dobrze od strony taktycznej i można było mieć nadzieję na kontynuowanie dobrej passy. Żebyśmy się dobrze zrozumieli, nie twierdzę, że wygrane z Cittadellą i Regginą od razu uzdrowiły zespół, ale jednak pewien progres był dostrzegalny gołym okiem, dlatego też to co stało się wczoraj było, aż tak druzgocące. Cztery gole w pierwszej połowie meczu, to jasny dowód na to, że drużyna źle podeszła do tego spotkania. Nie rozumiem jak coś takiego w ogóle może mieć miejsce, przecież mówimy tu o jednym z najbardziej prestiżowych spotkań tego sezonu. Nie rozumiem tego zachowania, nie rozumiem tego występu, nie rozumiem tego wyniku.

Wczoraj od samego początku meczu, Parma wyglądała tak jakby zamierzała poczekać na rywala i grać z kontry. Czy to ostateczna negacja początkowych założeń projektu Mareski?

Maresca ma tę zaletę, że na przestrzeni ostatnich tygodni pokazał, że nie boi się zmian i wdrażania nowych pomysłów. Przechodząc na 3-5-2, dał zespołowi nowy oddech i pokazał, że reaguje na to co się z Parmą działo. Wczorajsza porażka, w mojej opinii, nie była zaś winą systemu gry czy taktyki. Piłkarze Parmy przegrali ten mecz w głowie, co jest dla mnie wręcz niepojęte. Po dwóch zwycięstwach morale zespołu powinno być wysokie, z kolei gra przed taką publiką jak na Via del Mare, zawsze stanowi dodatkowy bodziec, tymczasem zawodnicy wyglądali tak jakby w ogóle nie wyszli z szatni.

Parma nie wyglądała wczoraj jak drużyna. W czym tkwi problem? Błędy mercato, czy piłkarze mają kłopot z dopasowaniem się do nowej piłkarskiej rzeczywistości?

Słyszałem wypowiedź Ribalty dotyczącą mercato i muszę powiedzieć, że się z nią zgadzam. W tej chwili nie sensu myśleć o rynku transferowym. Co więcej Parma nie brała w lecie przypadkowych piłkarzy, w kadrze są zawodnicy o określonym potencjale i jakości, którzy powinni być w stanie o wiele lepiej poradzić sobie z realiami Serie B. Liczby są jednak druzgocące. 17 goli straconych w 12 meczach to dla klubu, który ma aspiracje sięgające awansu, prawdziwy policzek.

Co z dużą liczbą obcokrajowców?

Piłka nożna bardzo się zmienia i coraz więcej włoskich zespołów, w znacznej mierze polega na obcokrajowcach. Nie powiedziałbym więc, że jest to problem sam w sobie. Oczywiście sprowadzanie dużej liczby piłkarzy z zagranicy, którzy nie znają Calcio to zawsze ryzyko, które dział skautingu musi w odpowiedni sposób oszacować i zbalansować. Za moich czasów wyglądało to tak, że gdy chcieliśmy pozyskać jakiegoś gracza z zagranicy, prześwietlaliśmy go zarówno pod kątem tego co prezentuje na boisku, jak i poza nim. Ocenialiśmy jego charakter i zachowanie, aby zrozumieć czy będzie pasował on do reszty grupy i nowej rzeczywistości. Szczerze nie wiem jak wygląda to dzisiaj. Być może problem leży też po stronie samych graczy. Gdy pojechałem trenować do Hiszpanii, pierwszą rzeczą, którą zrobiłem była nauka hiszpańskiego Według mnie to absolutnie podstawowy aspekt, który przyśpiesza integracje w nowym kraju. Być może obecni zawodnicy Parmy, nie podchodzą do tego w taki sposób. Nie mam jednak wiedzy, aby to oceniać.