Pietro Carmignani komentując niedzielny mecz z Milanem, dość jasno stwierdził, iż najlepszą wersję Parmy oglądamy wówczas, gdy ta gra z kontrataku.

Szczęście, żal, niedosyt? Jakie są odczucia po remisie Parmy na San Siro?

Z punktu widzenia Milanu był to mecz zmarnowanych szans i niezwykłego pecha, nieczęsto bowiem zdarza się sytuacja, w której zespół czterokrotnie obija poprzeczkę. Parma zaś zrobiła swoje i mimo wszystko wyciągnęła z tego meczu maksimum. Nie da się też ukryć, że Parma grająca z kontrataku, to jej najlepsza wersja. Taka gra jest po prostu w DNA tych zawodników. Mimo, że ostatecznie nie udało się utrzymać prowadzenia do samego końca, Parma zagrała bardzo solidny mecz w defensywie, która była głównie nastawiona na fizyczne pojedynki. Zespół Liveraniego, bardzo dobrze zamykał przestrzenie i zagęszczał środek boiska. Odnoszę też wrażenie, że Parma idealnie skorzystał z słabości rywali w postaci braku Ibrahimovica, bez którego Milan traci sporo na jakości z przodu.

Liverani zasugerował, że z uwagi na cechy Gervinho oraz Karamoh granie w ten  sposób co w Mediolanie, jest niemalże obowiązkowe. Zgadzasz się z tym?

Nie wiem, ciężko powiedzieć, to trener widzi zawodników na co dzień i zna ich najlepiej. Wydaje mi się jednak, że Gervinho poza bieganiem i kontrą ma do zaoferowania zespołowi jeszcze coś więcej.

Czy remis z Milanem może być bodźcem, którego poszukiwała Parma?

Prawdziwym bodźcem byłaby wygrana. Jednak mimo wszystko Parma zdaję się rosnąć. To zespół wyglądający o wiele lepiej i dojrzalej niż chociażby Genoa, Crotone czy Benevento. Jeśli tylko nie zdarzy się jakiś kataklizm, ekipa Liveraniego spokojnie powinna zająć miejsce w środku stawki.