Emanuele Calaio udzielił ekskluzywnego wywiadu dla serwisu ParmaLive.com, w którym wypowiedział się na temat obecnej postawy Parmy oraz swojej więzi z klubem Crociatich.

Jak na razie Parma rozgrywa bardzo dobry sezon.

Nie jestem tym faktem zaskoczony. Również w zeszłym roku, Parma radziła sobie bardzo dobrze na w pierwszej rundzie, problemy pojawiły się dopiero przy rewanżach, jednak było to spowodowane wieloma różnymi czynnikami. Teraz zespół jest bogatszy o tamte doświadczenia i mam nadzieję, że nie powtórzy tamtych błędów. By utrzymać właściwy kurs, Parma potrzebuje troszeczkę więcej ciągłości. Niestety w obliczu tak wielu kontuzji, które nawiedzają zespół właściwie od startu sezonu, nie jest to łatwe zadanie. Nie mniej jednak jej obecna pozycja nie jest dziełem przypadku, klub jest budowany w oparciu o zdrowe zasady i dysponuje świetnym personelem technicznym, zaś sama grupa zawodników jest doskonała.

Czy utrzymanie jest jedynym celem zespołu, czy też może on liczyć na coś więcej?

Myślę, że w tym momencie Parma w ogóle nie powinna skupiać się na tabeli. Do końca mistrzostw pozostało jeszcze wiele czasu i sporo może się zmienić. Klub musi skupić się przede wszystkim na regularnym punktowaniu i jak najszybszym dotarciu do granicy 40 punktów. Gdy już się to stanie będzie można pomyśleć o grze o jak najwyższą lokatę. W tej chwili nie ma to sensu.

Czy Parmę stać na europejskie puchary?

życzyłbym jej tego z całego serca, problem jest jednak taki, iż w lidze jest wiele zespołów lepiej wyposażonych niż Parma, które były budowane właśnie z myślą o europejskich pucharach, co na dłuższą metę może mić kluczowe znaczenie.

Co zmieniłbyś w Parmie podczas zbliżającego się mercato?

Generalnie pod kątem kadry Parma wygląda bardzo dobrze, jednak liczne kontuzje zwłaszcza w ataku zamazują nieco ten obraz. Siligardi nie ejst zgłoszony do rozgrywek, Inglese i Karamoh leczą poważne kontuzję, często z gry wypadają też Cornelius i Gervinho, dlatego też myślę, że w tej formacji przydałby się pewne wzmocnienia. Nie zamierzam jednak wchodzić w kompetencje dyrektora Faggiano i trenera D'Aversy, którzy są specjalistami i dobrze wiedzą czego potrzeba tej drużynie. Moim zdaniem Parmie nie są jednak potrzebne wielkie transfery, a ewentualnie 2-3 uzupełnienia kadry, tak by w trudnych momentach trener mógł mieć alternatywę.

Rok temu byłeś jeszcze częścią Parmy. Czym różni się obecne zespół od tego, który opuszczałeś?

Obecny zespół bardzo przypomina ten, który opuszczałem. Różnica polega jednak na tym, iż poszczególni piłkarze mają teraz więcej doświadczenia i w pełni zaadoptowali się do warunków Serie A. Przybyło też kilku naprawdę jakościowych graczy jak Cornelius, Kulusevski czy Darmian, którzy poprawili poziom techniczny. Nie zmiennie jednak siłą Parmy jest zgrana i zjednoczona drużyna. Każdy myśli tu w pierwszej kolejności o celu zespołu, stawiając swoje własne potrzeby na drugim miejscu. Krótko mówiąc Parma funkcjonuje jak rodzina i to pozwala jej osiągać tak dobre rezultaty.

Jak wspominasz swój czas w Parmie?

W tym klubie i mieście zostawiłem przyjaciół oraz kawałek mojego serca. Spędziłem tam trzy niezapomniane lata, wygrałem dwa awanse i zawszę będę to wspominał. Jedyną przykrą sprawą była dyskwalifikacja, która bez wątpienia kładzie się cieniem na mojej karierze, mimo iż tak naprawdę niczego złego nie zrobiłem. Było mi przykro, że musiałem żegnać się z klubem w takich okolicznościach, gdyż marzyłem o występach dla Parmy w Serie A, o którą tak ciężko wszyscy walczyliśmy. Jednak nawet w tej trudnej sytuacji, klub nigdy mnie nie opuścił i zawsze darzył mnie wsparciem, czego nigdy mu nie zapomnę. Reprezentowanie barwa Parmy było dla mnie zaszczytem.

Twoje najpiękniejsze wspomnienie z Parmy?

Łzy radości z Lucarellim i Munarim po awansie do Serie A. W trójkę byliśmy trzema najstarszymi graczami zespołu, którzy poniekąd musieli nim kierować i w trudnych momentach brać na siebie odpowiedzialność za młodszych kolegów. Pamiętam również łzy szczęścia po finale play-off Lega Pro, również było to coś niesamowitego, bowiem dotarliśmy do końca drogi, która wcale nie była łatwa. Paradoksalnie być może trudniej było wywalczyć awans z Lega Pro niż z Serie B. W Lega Pro byliśmy faworytem, zaś w Serie B, mieliśmy świetny zespół i pragnienie sukcesu, jednak mało kto na nas stawiał. Nie planowaliśmy natychmiastowego awansu, dawaliśmy sobie 2-3 lata na budowanie spokojnej pozycji na zapleczu Serie A, jednak w trakcie mistrzostw poczuliśmy, że możemy tego dokonać i wywalczyliśmy to na boisku.