Czuję się w pewien sposób zobowiązany by skomentować dzisiejszy wyrok sądu pierwszej instancji, który na zawsze zmienił moje postrzeganie definicji absurdu.

Bardziej niż na 5 karnych punktach na starcie sezonu, które w mojej opinii i tak zostaną ostatecznie zredukowane do 1 czy może 2 (niedawno kara Foggi za malwersacje finansowe została zredukowana z -15 do -8 tak więc o czym my tu mówimy), chciałbym się tu skupić na osobie Emanuele Calaio i jego dwóch latach dyskwalifikacji.

Na wstępie zaznaczę to jasno i wyraźnie, przez każdego kibica Parmy, Calaio powinien być jako bohater! Przez ostatnie dwa lata był ostoją profesjonalizmu, na boisku zawsze dawał z siebie 100% dla zespołu, w trudnych chwilach nie bał się brać na swoje barki odpowiedzialności. Nie mówiąc już o tym, że dzięki jego bezcennym bramkom awans do Serie B, czy później Serie A, w ogóle nie byłby możliwy. Krótko, za to co uczynił ten gość zasługuje na nasz dozgonny szacunek.

Tymczasem teraz jest on równany z błotem przez opinię publiczną i po części także własnych kibiców czego naprawdę nie mogę pojąć. Kara dyskwalifikacji na dwa lata za napisanie 3 SMS-ów to jakieś nieporozumienia. Odnieśmy to do przykładu z niedawnej historii. Dobrze znany na włoskich boiska Andrea Masiello za udział w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się ustawianiem spotkań oraz celowe zdobycie samobója w jednym z meczów, otrzymał 2 lata i 2 miesiące zawieszenia!

Przy tym porównaniu 2 lata zawieszenia dla Calaio brzmią jak naprawdę smutny żart. Nie mówiąc już o tym, iż biorąc pod uwagę jego wiek, podobna kara w praktyce oznacza koniec kariery. Tego typu zasłużony piłkarz nie powinien żegnać się z futbolem w ten sposób.

Odnośnie Calaio spotkałem się z licznymi komentarzami w stylu: "sam jest sobie winien", "mógł nie pisać", "trzeba było wcześniej myśleć", "tak doświadczony zawodnik nie powinien" etc. i wszystkie uważam je na równie absurdalne z całym tym wyrokiem.

Jak to niby się ma do całej sprawy? Człowiek prowadzi sobie prywatną rozmowę, z bardzo dobrym znajomym, byłym kumplem z zespołu, rozmawiają przez cały sezon, wymieniają setki wiadomości i ktoś nagle wyrywa z kontekstu trzy z nich i robi coś podobnego. Nie wspominając już, że pisanie do byłych kolegów z zespołu w momencie gdy wkrótce macie się ponownie spotkać na boisku wydaję się czymś absolutnie normalnym i naturalnym. Dobrze ujął to niedawno Alessandro Lucarelli, który stwierdził, iż tak naprawdę każdy mógłby być na miejscu Calaio, bowiem piłkarze od Serie C do Serie A wysyłają dziesiątki, a nawet setki podobnych wiadomości w trakcie sezonu.

Dla mnie sprawa jest prosta, niezależnie od tego śmiesznego wyroku, którego nawet nie zamierzam traktować poważnie i miarodajnie, Calaio był, jest i będzie klubowym bohaterem. Ma mój dozgonny szacunek i będę bronił go przy każdej okazji.

Forza Emanuele!