(StadioTardini.it - Luca Russo) - Potrzebowaliśmy zwycięstwa. Porażka byłaby dramatem. Remis, który nadszedł jest zaś jak bulion, który w jakiś sposób stara się dostosować do wymagań wigilijnej wieczerzy.

0:0, które wywieźliśmy z Stadio Del Duca, to wynik, który wciąż pozwala nam "kopać piłkę w trybuny", w oczekiwaniu na lepsze czasy. Mimo wszystko obecne nieprzekonywujące wyniki, można jeszcze w jakiś sposób wytłumaczyć i próbować uratować, w przeciwieństwie do całej listy niedociągnięć i absurdów, jakie charakteryzowały przywództwo Marski. Należy też pamiętać, że remis wywieziony z regionu Marche jest najuczciwszym i najbardziej sprawiedliwym wynikiem, jaki mógł paść w meczu pomiędzy Ascoli, a Parmą, czyli konfrontacji ekipy, którą śmiało można określić mianem największego zaskoczenia mistrzostw, z największym rozczarowaniem rozgrywek. Tłumaczenie kto jest kto, jest w tym przypadku, oczywiście zbędne.

Można być niezadowolonym z końcowego rezultatu, jednak biorąc pod uwagę całą naszą sytuacje należałoby docenić, wydajność zaprezentowaną przez Parmę w tej partii. W pierwszej połowie bardziej chcieli gospodarze, z kolei w drugiej odsłonie to Crociati wiedli prym. Co bardziej paradoksalne stało się to w momencie, gdy mecz przypominał bardziej, piłkarska bitwę, a to z uwagi na warunki atmosferyczne i słaby stan murawy. Nie były to idealne okoliczności, dla drużyny, która ma grać proaktywny futbol. Tym nie mniej, jak pokazują statystyki, Parma podołała temu wyzwaniu, choć w pewnym ograniczonym stopniu. Na poziomie oddanych strzałów, strzałów celnych, straconych i odzyskanych piłek, obie ekipy wyglądały bardzo podobnie. Parma wyraźnie wyróżniała się jednak pod względem wykonywanych rzutów rożnych oraz posiadania piłki, co można uznać za oznakę ofensywnej inicjatywy, która w przeciwieństwie do tego czym Drużna raczyła nas na starcie sezonu, była w końcu widoczna.

Oczywiście wiele rzeczy jeszcze nie funkcjonuje i pionowa Parma Iachiniego, nie zdążyła jeszcze w pełni pozbyć się poziomej Parmy Mareski, jednak powoli zaczynamy obserwować coś nowego, a dotyczy to przede wszystkim, dostrzegalnej wielkiej chęci pozostania w grze.

Póki co jednak, jedyną stałą tego zespołu jest oczywiście Buffon, który mimo iż w meczu z Ascoli nie miał tyle pracy co do tej pory i tak był autorem dwóch spektakularnych i kluczowych interwencji. To w połączeniu z jego wyczynami z poprzednich kolejek, skłania mnie do jednej refleksji. Mianowicie, zakładając, że Włochom udałoby się awansować na mundial, Gigi w takiej formie mógłby realnie myśleć o powrocie do kadry. Wydaje się, że w pierwszych 16 kolejkach tego sezonu, Buffon był zmuszony zabrudzić rękawicę bardziej, niż przez całą swoją dotychczasową karierę.

Była już mowa o liczbach, zatem na koniec wypadałoby skupić się jeszcze na tych związanych z tabelą. Wyłania się z nich fakt, który mówi nam najwięcej o sytuacji w jakiej się znaleźliśmy. W tej chwili Parma ma, na koncie, o połowę mniej zwycięstw niż czołówka ligi, zaś dzieje się to przy dość zbliżonej liczbie remisów. Ten deficyt punktowy, stopniowo, z kolejki na kolejkę, jest coraz bardziej dostrzegalny. Tak więc, mimo iż tabela wciąż jest spłaszczona, to absolutną koniecznością jest poszukanie zwycięskiej serii. Co więcej chcą jeszcze jakoś utrzymać przy życiu marzenia o bezpośrednim awansie, Crociati nie mogą już sobie pozwolić na fałszywy krok.