Dziś rano, w Auditorium Paganini, podczas specjalnej uroczystości, Gianluigi Buffon otrzymał Pieczęć miasta Parma, z rąk burmistrza Michele Guerry.

Przy okazji tego wydarzenia, w którym udział wzięli miejscy oficjele, przedstawiciele klubu oraz przyjaciele byłego bramkarza Crociatich, Buffon udzielił wywiadu, w którym odniósł się do swojej więzi z Parmą oraz wrócił pamięcią do swojej kariery, na Stadio Tardini.

"To dla mnie wielkie wyróżnienie, które powoduje u mnie wzruszenie oraz dumę. Nie wstydzę się tego. Między mną, a Parmą istnieje silne, wzajemne uczucie. Mogę śmiało powiedzieć, że dorastałem w tym mieście, bowiem mieszkałem tutaj od 13 do 23 roku życia. Zawsze starałem się być blisko tego miasta i niezwykłych ludzi, których tu spotkałem. Gdy po latach wróciłem, aby w Parmie zakończyć swoją karierę, pod kątem piłkarskim było ciężko, jednak i tak ten sentymentalny powrót dostarczył mi masę pięknych emocji. Mój drugi sezon w Serie B, był lepszy niż pierwszy, ale niestety i tak nie udało mi się awansować, wraz z klubem do Serie A. Całe szczęście, w tym sezonie, Parma stała się protagonistą Serie B, rozegrała niesamowitą kampanię i w pełni zasłużenie wygrała mistrzostwo. Sukces ten jest o tyle spektakularny, że mówimy o bardzo młodej drużynie, która ma jeszcze wiele do pokazania. Relacja z miastem? Ja i Parma jesteśmy podobni, jednak mimo to myślę, że udało mi się tu wnieść, odrobinę pozytywnego szaleństwa. Zrobiłem zamieszanie w mieście, które było przyzwyczajone do spokoju i porządku, jednak myślę, że paradoksalnie właśnie dlatego ludzie tutaj, tak szybko mnie docenili oraz zaakceptowali. Kariera w Parmie? Parma pozyskała mnie za 15 mln lirów, powiedzmy, że patrzyli oni wówczas bardzo długoterminowo. Byli bardzo dobrzy w dostrzeganiu młodych talentów i wyciąganiu z nich wszystkiego co najlepsze. Zarówno trener bramkarzy Ermes Fulgoni, jak i dyrektor sportowy Larini, doskonale znali się na swojej pracy i rozumieli futbol. Ich entuzjazm, gdy zabrali mnie do klubu, od razu mnie uderzył. Fulgoni powiedział wówczas, że w wieku 18-20 lat, będę bramkarzem drużyny narodowej. Wywoływało to jedynie uśmiechy, jednak historia pokazała, że miał on pełną rację. Moja przygoda w Parmie była nieprzerywaną jazdą bez trzymanki, począwszy od pierwszego sezonu, w którym grałem w Giovanissimi Provinciali. Dużo wygrywaliśmy, a ja miałem ochotę na więcej. Chciałem stać się lepszym bramkarzem, dlatego do maksimum wykorzystałem nauki pana Fulgioniego. To oraz moja determinacja, sprawiły, że poszedłem do przodu."