Jaka jest prawdziwa twarz Juana Francisco Brunetty? Po trzech miesiącach obecnego sezonu, nadal nie jest jasne czy Argentyńczyk może być ostoją zespołu Mareski, na teraźniejszość, a przede wszystkim przyszłość.

Po koszmarnym pierwszym sezonie spędzonym na Tardini, obecne rozgrywki miały być dla Brunetty świeżym startem oraz okazją do pokazania pełni swojego potencjału. Zawodnik błyskawicznie zaskarbił sobie zaufanie Mareski, który praktycznie nie rezygnował z jego usług, desygnując go do gry w wyjściowym składzie w 11 z 12 dotychczasowych spotkań. Mimo prób i starań, Brunetta nie był jednak w stanie zapewnić ciągłości, po znakomitym starcie jaki zaprezentował we Frosione, gdzie jego gwiazda błyszczała po prostu najjaśniej. Był to jednak bardzo zwodniczy mecz, zaś swoistą sinusoidę boiskowej postawy, Brunetta dokończył w poniedziałek, otrzymując absurdalną czerwoną kartkę w meczu z Venezią, , która w praktyce sprawia, iż odpocznie on od gry prawie miesiąc (mecz z Lecce plus przerwa reprezentacyjna).

Doktor Juan
Od przedsezonowych sparingów, najwięcej uwagi, spośród zawodników Mareski, poświęcało się Brunettcie, który nie tylko prezentował wysoką dyspozycję, ale przede wszystkim zdawał się być najbardziej predystynowany do tego, aby grać w system jaki docelowo miał wprowadzić szkoleniowiec - z dużą liczbą podań, ruchu oraz dominacji. Póki co jednak żaden z tych składników w pełni nie funkcjonuje i dokładnie to samo można powiedzieć o Argentyńczyku. Sam początek sezonu należał jednak do Brunetty, który po solidnym pre-campionato, rozegrał dwa znakomite spotkania - pucharowe z Lecce, gdzie zdobył jedynego gola i generalnie odpowiadał za całą grę zespołu oraz ligowe z Frosinone, które zakończył z dwiema asystami na koncie i ogólnym występem ocierającym się o perfekcję. Niestety od października zawodnik zdaje się znajdować na równi pochyłej i to nawet pomimo, niezaprzeczalnego faktu, że licznik jego ligowych asyst konsekwentnie bije.

Mr. Francisco
Po znakomitym początku, jakość występów Argentyńczyka poszybowała w dół. Pomocnik zaczął grać w sposób bardzo nieprzekonywujący, co dobrze odzwierciedlała chociażby średnia jego pomeczowych ocen, która w ostatnich tygodniach nie przekraczała 5.5. Kulminacją tego "zjazdu" był zaś mecz z Vicenzą, który Brunetta, w 30 minucie, okrasił bezsensowną i kuriozalną czerwoną kartką. Nagle zniknęły też gdzieś precyzja, technika, dokładność i szybkość, którymi Brunetta imponował w lecie oraz nawet jeszcze we wrześniu. Ich miejsce zajęły zaś brak precyzji, amok i ogólny chaos w poczynaniach "Pianisty". Swoistą nierówność widać także, na przykładzie egzekwowanych stałych fragmentów gry. W trakcie jednego spotkania Brunetta jest w stanie posłać 2-3 perfekcyjnych piłek, by następnie całkowicie i niewytłumaczalnie zepsuć kolejnych kilka prób. Czasami można wręcz odnieść wrażenie, że do piłki podchodzą dwie różne osoby. Kończąc jeszcze wątek czerwonej kartki, to był to tak naprawdę pierwszy w tym sezonie, poważny "odpał" Argentyńczyka, który z kolei w minionych rozgrywkach, itytował przede wszystkim tym, iż konsekwentnie zbierał żółte kartki za bezsensowne interwencje.

Jako się już rzekło, teraz przed Brunettą trzy tygodnie wolnego, w których musi on coś ze sobą zrobić, stanąć na nogi i odbudować się zwłaszcza w sferze mentalnej, która wydaje się być w jego przypadku kwestią kluczową.