Były szkoleniowiec Parmy - Mario Beretta, był gościem programu "Bar Sport", na łamach którego wypowiedział się, między innymi na temat pracy Fabio Pecchii.

Jak duży wpływ na wyniki Parmy, ma praca Pecchii?

Kiedyś popularna była opinia, że wkład trenera, w postawę zespołu to jakieś 20-30%. Moim zdaniem jest to jednak znacznie więcej, a Pecchia doskonale to udowadnia. Obecna Parma ma jasną i klarowną tożsamość, a piłkarze na boisku wiedzą co mają robić. Oznacza to, że trener pracował z dobrze sprecyzowaną, koncepcją gry. Kształtowanie tej drużyny, Pecchia rozpoczął jeszcze w zeszłym roku, a teraz tylko wszystko, dodatkowo ulepsza. To, że Parma wygląda, jak wygląda, to w dużej mierze jego zasługa.

Miałeś okazję obserwować treningi w Collecchio. Zauważyłeś coś szczególnego, podczas sesji Parmy?

Podczas sesji, które miałem okazję oglądać, widziałem znakomitą organizację, bardzo dobrą intensywność oraz niezwykłą empatię ze strony trenera, który bardzo wiele uwagi poświęcał, na rozmowy z piłkarzami i tłumaczenie im poszczególnych kwestii. To w jaki sposób, Pecchia jest w stanie dopasować się do swoich zawodników, jest naprawdę imponujące. Co istotne, ta umiejętność idzie w parze, z jego warsztatem techniczno-taktycznym, który stoi na wysokim poziomie.

Sposób zarządzania kadrą się zmienia, Pecchia angażuje do gry wszystkich piłkarzy, ale często wykorzystuje ich, w sposób ciągły, w dwóch lub nawet trzech różnych rolach na boisku.

To prawda. Piłka nożna staje się coraz bardziej apozycyjna, zaś od piłkarzy wymaga się lepszego interpretowania meczu, tak aby mogli sprawdzić się w wielu rolach. W Parmie od samego początku sezonu, mamy do czynienia z dużą rotacją, jednak wbrew temu co można by przypuszczać, nie prowadzi ona do rozstrojenia czy utraty rytmu. Wręcz przeciwnie, można odnieść wrażenie, że za sprawą zarządzania Pecchii, poszczególni piłkarze, jak i cały zespół mogą robić więcej. Ta rotacja ma też spory wpływ, na aspekt mentalny. U Pecchii każdy piłkarz czuje się ważny i potrzebny, a to ma fundamentalne znaczenie, w kontekście rywalizacji, na wysokim poziomie.

Można odnieść wrażenie, że Parma wkłada nieco mniej wysiłku, w doskonalenie taktyki defensywnej.

Moim zdaniem, coraz częściej, aspekty defensywne trenuje się z nastawieniem indywidualnym, także dlatego, że często, gra w obronie, sprowadza się do pojedynków 1 na 1. Coraz mniej drużyn preferuje skomasowaną oraz zespołową obronę, dlatego też drużyny chcące podążać za trendami, preferują skupianie się indywidualnych pojedynkach. To jednak tylko, jedna z możliwych ścieżek. Każdy trener ma swoje pomysły i koncepcje, które następnie musi też odpowiednio dopasować, do drużyny i zawodników, jakich ma do dyspozycji.

Czy Parma, w razie awansu do Serie A, wciąż może grać tak ofensywnie?

Szczerze mówiąc, nie wiem i ciężko jest mi to w tej chwili ocenić. Wiem jednak, że Pecchia to doświadczony trener, który uczył się od wybitnych specjalistów, a to może zrobić różnicę. Przy zachowaniu odpowiednich środków ostrożności oraz wdrożeniu kilku usprawnień, Parma może być naprawdę interesującą drużyną, do śledzenia. To klub, który ma odpowiednią strukturę, zaplecze finansowe oraz dysponuje naprawdę ciekawymi, młodymi piłkarzami, z bardzo dużym potencjałem i marginesem dalszego rozwoju.

Czy jest jakiś piłkarz z obecnej Parmy, którego wdrożyłbyś do zespołu, który miałeś okazję trenować?

Owszem i to więcej niż jeden. Zdecydowanie wziąłbym Bonny'ego. W mojej Parmie dysponowałem, w zasadzie tylko jednym napastnikiem, którym był Corradi, tak więc ktoś o charakterystyce Francuza, bardzo by mi się przydał. Jestem też wielkim entuzjastą talentu Bernabe. Gdy zobaczyłem go, po raz pierwszy 3 lata temu, nie miałem żadnych wątpliwości, że jest to talent pierwszej wody. Do tego możliwości i umiejętności predestynujące do gry, w Serie A, zdają się posiadać też Man, Benedyczak, Mihaila czy Circati.

Gdzie, według Ciebie, najlepiej sprawdza się Bernabe?

Widziałem go ledwie kilka razy, jednak nie pracuję z nim na co dzień, dlatego ciężko jest mi mówić, w szczegółach o jego cechach i charakterystyce. To piłkarz o niezłej wizji gry, który grając, bliżej bramki potrafi robić różnicę. Z drugiej strony, gdy znajduje się w drugiej linii, gwarantuje inne atuty i również jest niezwykle pożyteczny, dla drużyny. Szczerze mówiąc nie widzę problemu w tym, że piłkarz, a zwłaszcza z takim talentem, odgrywa różne role. Tego typu doświadczenia bardzo rozwijają i pomagają wznieść się na wyższy poziom. Najlepszym przykładem, z ostatnich lat, jest tu chyba Calhanoglu.