Antonino Barilla był gościem audycji "DNA Parma", na łamach której wyraził swoją opinię na temat obecnego zespołu Crociatich, a także wypowiedział się o swoich wspomnieniach związanych z grą na Tardini.

Jak wrażenia po meczu z Frosinone?

W piątek zobaczyliśmy wspaniałe spotkanie. Zmierzyły się ze sobą dwie bardzo mocne drużyny, mające w sobie wielką jakość, zaś kibice otrzymali prawdziwe widowisko. W ostatecznym rozrachunku wyszło na to, że to Parma miała w sobie coś specjalnego, gdyż nawet grajac w 9 potrafiła utrzymać prowadzenie. Tym występem Crociati po raz kolejny udowodnili, że stać ich na bardzo wiele.

Twoja Parma na tym samym etapie mistrzostw, miała dokładnie taki sam bilans, jaki ma obecnie zespół Pecchii. Jak odzyskać ten sezon?

Patrząc na tabelę nie mam wątpliwości co do tego, że wszystko jest tam jeszcze kwestią otwartą. Różnice punktowe pomiędzy poszczególnymi zespołami są bardzo niewielkie, a same rozgrywki, jak już nie raz doświadczyliśmy, bardzo skomplikowane, dlatego nawet kwestia walki o drugą lokatę wydaję się być realna. W mojej Parmie udało nam się zakończyć sezon w wielkim stylu, dlatego iż zawsze trzymaliśmy się razem. W trakcie rozgrywek napotykaliśmy wielkie problemy i wyzwania, jednak we wszystko co robiliśmy wkładaliśmy serce. Mimo, iż wielu nas skreślało, my do samego końca wierzyliśmy w sukces i ostatecznie dopięliśmy swego, awansowaliśmy do Serie A. Klub nie wywierał na nas żadnej presji, nikt głośno nie mówił o tym, że promocja jest celem, jednak jako piłkarze dobrze zdawaliśmy sobie sprawę, z tego jakie są oczekiwania oraz ambicje tej społeczności. Udało nam się stworzyć jedną wielką rodzinę - piłkarze, trenerzy, kibice, kierownictwo i pracownicy, wszyscy pracowaliśmy na rzecz wspólnego dobra.

Jakie miałeś relacje z Gervinho?

W roku, w którym sięgnęliśmy po awans do Serie A, mieliśmy już bardzo solidne podstawy drużyny, która mogła być konkurencyjna w elicie, zaś każdy kto do nas przybył był w stanie szybko i dobrze się zintegrować. Na początku Gervinho mówił bardzo niewiele, jednak na boisku pokazywał jakim jest wspaniałym mistrzem. Po kilku miesiącach, w pełni zanurzył się jednak w naszej społeczności, stanowił jej integralną część był skory do żartów i zabawy. Tworzyliśmy świetną grupę, w której każdy czuł się swobodnie.

Czy można powiedzieć, że siłą tamtej Parmy było to, że w składzie znajdowało się wielu Włochów?

Nie stawiałbym sprawy w ten sposób. Również w naszej Parmie, było wiele narodowości i wielu obcokrajowców. Rozmawialiśmy z sobą w różnych językach i ogólnie dobrze się dogadywaliśmy, mimo pewnych kulturowych barier. Kluczem do naszego sukcesu była zgrana grupa, za sprawą której, mimo pewnych braków technicznych, potrafiliśmy dać z siebie coś ekstra, na boisku.

Jak ważna była praca wykonana przez Faggiano i kierownictwo?

Faggiano stworzył zespół, który mógł aspirować do walki o ważne cele. Dał trenerowi D'Aversie narzędzia do komfortowej pracy, a on następnie stworzył z nas prawdziwy zespół.

Tęsknisz za Parmą? Jakie masz wspomnienia z gry na Tardini?

Parma bez sprzecznie, była najlepszym co spotkało mnie w mojej karierze. Osiągnąłem tu nieoczekiwane wyniki i poznałem wspaniałych ludzi. Miałem okazję pracować z wielkimi mistrzami i wytworzyłem szczególną więź z tym klubem oraz miastem. Nadal mam kontakt z wieloma dawnymi kolegami. Gdy mówię o tym, że tworzyliśmy rodzinę, nie są to słowa na wyrost, bowiem faktycznie tak było. Mówiąc krótko, z Parmy mam masę wspaniałych wspomnień i zawsze chętnie wracam pamięcią do tamtych czasów.

Parma czy Reggina?

Jedyni awansują bezpośrednio, drudzy przez play-offy. Tak to widzę i to mój wymarzony scenariusz.