Miniony tydzień w Parmie śmiało można określić tygodniem Botonda Balogha, który wpierw zaliczył swój oficjalny debiut w pierwszym zespole, w pucharowym starciu z Pescarą, a następie po raz pierwszy pokazał się w Serie A, rozgrywając bardzo dobry mecz przeciwko Interowi.

Obiecujący występ na San Siro, sprawił, iż 18-letni Węgier stał się w Parmie tematem numer jeden, znacznie szerzej komentowanym i docenianym niż, bądź co bądź, cenny punkt wywieziony z Mediolanu. Począwszy od niedzieli w lokalnych gazetach, a także na różnego typu portalach pojawiło się kilkanaście artykułów traktujących o Baloghu, do tego literalnie każdy ekspert zabierający w kwestii Parmy głos, w mniejszy lub większy sposób odnosił się do Balogha.

Mówiąc krótko na przestrzeni kilku dni wokół młodego Węgra, w środowisku dziennikarsko-kibicowskim, wytworzył się niebywały "hajp". Balogh z postaci niemalże anonimowej, mającej niewielkie szanse na jakiekolwiek minut, z miejsca stał się niemalże pewniakiem do gry w wyjściowym składzie, zaś wielu zaczeło widzieć w nim kandydata do miana objawienia sezonu...

O ile jako kibic debiut Balogha i to w jaki sposób zaprezentował się on w meczach z Pescarą oraz Interem, bardzo mnie cieszy, o tyle cała sytuacja jaka wytworzyła się wokół jego osoby już niekoniecznie. Moim zdaniem, to jak drastycznie zmioeniło się postrzeganie Balogha przez media, może temu piłkarzowi na dłuższą metę zaszkodzić. W kilka dni oczekiwania względem Węgra wzrosły od zera do niewyobrażalnego poziomu i co gorsza ten "balonik" jest stale pompowany. Powstaje zasadne pytanie, czy Balogh, który wciąż jest bardzo młodym piłkarzem mającym spore deficyty i pole do poprawy, poradzi sobie z presją oczekiwań. Presją, która w jego przypadku jest czymś absolutnie nowym.

Historia Crociatich, także ta stosunkowa świeża zna przypadki młodych piłkarzy, którzy mimo bardzo obiecującego początku na Tardini, ostatecznie przegrali z wygórowanymi oczekiwaniami. Należałoby tu wspomnieć takie nazwiska jak Rolf Feltscher, Alvaro Ampuero, Mousa Balla Sowe czy Lorenzo Adorni. Oby Balogh miał więcej szczęścia i nie poszedł w ich ślady. Sporo w tym temacie może będzie też zależeć od osoby Fabio Liveraniego i tego w jaki sposób będzie zarządzać osobą Balogha oraz minutami otrzymywanymi przez defensora.