Faustino Asprilla udzielił wywiadu dla Gazzetta dello Sport, w którym podzielił się kilkoma anegdotkami, z czasów swojej gry w Parmie.

Jak się masz?

Świetnie. Mam farmę, na której uprawiam trzcinę cukrową, którą następnie sprzedaje rządowi Kolumbii. Do tego mam własną firmę produkującą prezerwatywy. Wiesz, seks zawsze był dla mnie ważny...

Co pamiętasz z Włoch?

Dobre życie, piękne kobiety i... krany.

Krany? Wyjaśnij to proszę.

Gdy zacząłem grać w Parmie, chciałem wysłać moje, do Kolumbii, coś co mogłoby wyglądać na bardzo drogie i stanowić wyznacznik bogactwa. W jednym z dużych magazynów zobaczyłem złocone krany, kupiłem ich dziesięć pudeł i wysłałem do Ameryki Południowej. Tam wszyscy wierzyli, że były one z czystego złota, a nie metalu i zaczęli mnie postrzegać jako multimilionera (śmiech). W moich stronach tak już jest, że wygląd ma znacznie większe znaczenie niż wnętrze.

Jak wygląda Twój typowy dzień?

Budziłem się w południe, jadłem śniadanie obfite w owoce. Później popołudniowa drzemka, szybki prysznic i impreza do białego rana.

A praca?

Mam od tego ludzi, oni o to dbają, wiedza co i jak.

Jaki wpływ wywarła na Ciebie włoska piłka?

Olbrzymi. W Parmie od razu odnalazłem się bardzo dobrze. W swoim pierwszym sezonie zdobyłem tam Puchar Zdobywców Pucharów, a następnie Superpuchar Europy, pokonując Milan, który uchodził wtedy za najlepszy zespół na świecie. To była wspaniała przygoda, w trakcie której miałem wspaniałych towarzyszy jak Apolloni, Osoio czy Melli.

Mimo to często miałeś na pieńku z trenerem Scalą.

No cóż nie grałem zgodnie z zasadami, nie lubiłem się dostosowywać do wytycznych. Pewnego dnia trener chciał, abym w formie treningu biegał wokół parku Cittadella, powiedziałem mu wtedy, że nie jestem Forrestem Gumpem. Piłka nożna zawsze była dla mnie zabawą, nie zwracałem uwagi na plany i zasady.

Zdarzało ci się też łamać prawo.

To prawda (śmiech). W 1995 świętowałem nowy rok oddając cztery czy pięć strzałów z rewolweru w powietrze, byłem w końcu u siebie. Skończyło się tak, że przyjechała policja, zagarnęła mnie na komisariat, wezwała kierowników Parmy, którzy wpłacili za mnie kaucję, gdyż w niedzielę mieliśmy ważny mecz z Juventusem, w którym miałem grać. Z perspektywy czasu można powiedzieć, że nie przygotowałem się do tego spotkania najlepiej (śmiech).

Ponownie trafiłeś na pierwsze strony gazet, z powodu związku z Soubrette.

Nic w tej sprawie nie było prawdą. Nigdy nie byłem z tą dziewczyną i wszystko co pisali dziennikarze było zwykłą fikcją. Zawsze lubiłem jednak kobiety i to bardzo. Kiedyś nawet pozowałem nago dla jednej z włoskich gazet dla pań. Prezes Tanzi, który mnie bardzo lubił udawał że nie ma z tym żadnego problemu, choć wiem dobrze, że w każdą niedzielę na mszy, musiał się za mnie wstydzić (śmiech). Faktem jest, że nie mogę się oprzeć gdy widzę piękną kobietę i muszę się do niej zalecać. Właściwie po rozwodzie z Cataliną, nigdy już nie byłem w żadnym stałym związku. Nie chcesz też wiedzieć co robiliśmy wraz z innymi kawalerami z Parmy (śmiech).

Kiedyś myślałeś podobno, że zabiłeś prezydenta Pedraneschiego?

O rany, co to był za strach! Przegrałem zakład i miałem kopnąć go w głowę. Tak też zrobiłem, a on upadł na ziemię i wyglądał na martwego. Pogrążyłem się w ciężkim szoku, aż do momentu gdy nie wstał na nogi.