Legendarny piłkarz Parmy - Faustino Asprilla, udzielił wywiadu dla Gazzetta dello Sport, w którym podzielił się kilkoma anegdotami, ze swojego pobytu na Tardini.

Początki w Parmie
"Parma od razu mnie do siebie przekonała. Otrzymałem od klubu apartement w centrum miasta. Byłem jednak sam, gdyż moja żona Catlina została w Kolumbii. Nie umiałem gotować i gdy robiłem sobie na obiad steki, natychmiast je przypalałem. Wtedy moi koledzy z drużyny się nade mną zlitowali i zaczęli mnie zabierać na obiady. Osio i Apolloni stali się moimi ochroniarzami. Byli dla mnie jak bracia."

Relacje z Nevio Scalą
"Mówił dużo o taktyce, a ja nic z tego nie rozumiałem i nie chciałem rozumieć. Jedyne czego potrzebowałem to piłki przy nodze, aby się dobrze bawić na boisku. Interesowało mnie jedynie to, aby ogrywać przeciwników i zdobywać gole. Wyobrażacie sobie co by było ze mną, gdybym przejmował się jakimś ustawieniem 3-5-2, czy przekazywaniem krycia? Pewnego dnia Scala poprosił mnie, abym przez pół godziny biegał po wałach Cittadella wokół miasta. Rzuciłem wtedy w niego butem, powiedziałem, że nie jestem Forrestem Gumpem tylko piłkarzem i wyszedłem z szatni."

Bramka z wolnego, przeciwko Milanowi
"Pamiętam z tego momentu absolutnie wszystko, nawet to, że Scala nie chciała, abym wówczas podchodził do tego rzutu wolnego. Z ławki krzyczał do mnie: "Nie, Tino! Nie, Tino!". Nie obchodziło mnie to, podszedłem do piłki i strzeliłem fantastyczną bramkę. Sebastiano Rossi nie miał nic do powiedzenia, nawet się nie poruszył. Padł gol, ja wykonałem salto i przeszedłem do historii, bowiem dzięki tej bramce przerwaliśmy serię Niezwyciężonego Milanu. W Kolumbii ta wygrana Parmy, była wiadomością dnia, a ja byłem bohaterem wszystkich wiadomości."

Kopnięcie prezesa Giorgio Pedraneschiego
"Boże jakie to było straszne! Miałem zakład, kopnąłem piłkę z linii środkowej boiska, z zamiarem trafienia go prosto w głowę i udało mi się. Upadł i wyglądał na martwego. Przez chwilę myślałem, że coś mu się naprawdę stało, odetchnąłem dopiero wtedy gdy postawili go na nogi."

Złote krany
"Kupiłem sto kranów. Pojechałem po nie do centrum handlowego w Parmie, a następnie wysłałem je do Kolumbii. Były złote, cudowne. Przyjaciele, którzy je ode mnie otrzymali wierzyli, że to szczere złoto. I tak zyskałem reputację chłopaka, który w bardzo krótkim czasie stał się bogaty."

Pablo Escobar
"Escobarowi z pwnością leżał na sercu los Nacional Medellin i w tamtym czasie nic nie mogło pozostać niejawne, bez jego zgody."

Brak występu na Wembley
"Scala chciał mnie w ten sposób ukarać. Nigdy mu tego nie wybaczyłem. Musiałem wrócić do Kolumbii, gdyż zmarła moja matka. Zostałem kilka dni w Tulua i wziąłem udział w festiwalu miejskim. Przyznaję, że byłem trochę wstawiony i wdałem się w bójkę uliczną. Kopnąłem w drzwi autobusu, rozciąłem sobie łydkę i wylądowałem w szpitalu. Kiedy wróciłem do Parmy, do meczu z Antwerp było zaledwie kilka dni, ale udało mi się stanąć na nogi. Scala chciał mnie jednak ukarać za mój wybryk, dlatego cały mecz spędziłem na ławce rezerwowych.