Przy okazji, zaplanowanego na sobotę, towarzyskiego meczu z Antwerp, wywiadu dla oficjalnych, klubowych kanałów, udzielił legendarny napastnik Parmy, z lat 90 - Faustino Asprilla.

Jak wspominasz swój początek przygody w Parmie?

Gdy przybyłem do Parmy, przygotowywaliśmy się, do sezonu, w Sztokholmie, niedaleko domu Brolina, który był wówczas bardzo nieśmiały i niewiele mówił, dlatego też nie rozmawialiśmy zbyt często. Wówczas w zespole był też Taffarel, który bardzo pomógł mi w aklimatyzacji. Pamiętam, że we wrześniu graliśmy mecz o Superpuchar Włoch z Milanem, na San Siro. Dla mnie było to niesamowite doświadczenie, móc po raz pierwszy, oosobiście zasmakować włoskiego futbolu. W Kolumbii wstawałem o 4-5 rano, żeby oglądać Calcio, a moim idolem był Van Basten. A tu nagle spotkałem go na boisku, to było coś niezwykłego.

Jak minęły Ci pierwsze miesiące we Włoszech?

Przez pierwsze miesiące nikt mnie tu nie znał i dzięki temu mogłem się świetnie bawić. Wiele się też, przez ten czas nauczyłem. Włoska piłka, była zupełnie inna od tego, z czym do tej pory się mierzyłem. Tutaj zespoły były o wiele lepiej zorganizowane i świetnie się broniły. To był trudny los dla napastnika. Do tego w samej lidze było niewielu obcokrajowców, dlatego też aby się w niej utrzymać, konieczne było wykazanie się wielką jakością. Na początku nikt mnie nie znał, jednak z każdym kolejnym meczem stawałem się coraz bardziej popularny. Robiłem show, na które ludzie chcieli patrzeć i za które chcieli płacić.

Twoja bramka przerwała passę 58 meczów Milanu, bez porażki.

Grając przeciwko Milanowi, problem zawsze stanowiło dojście do sytuacji bramkowych, ponieważ była to drużyna, która jak żadna inna, potrafiła trzymać rywali na dystans. Trzeba było więc próbować strzałów z dystansu, również z rzutów wolnych. Przy mojej pierwszej próbie z wolnego posłałem piłkę w trybuny i wszyscy mnie wygwizdali. Byłem po tym zdeprymowany i nie chciałem podchodzić do kolejnego wolnego. Osio mnie jednak zachęcił i uderzona przeze mnie piłka wpadła do bramki. Jak się okazało był to gol na wagę naszego zwycięstwa. Po meczu chciałem wymienić się koszulką z Baresim, nie miałem wówczas pojęcia o tej passie 58 spotkań. Baresi był tak wściekły z powodu porażki, ze kazał mi spadać, więc ostatecznie wymieniłem się koszulką z Maldinim.

Anegdoty z szatni?

Robiłem dużo żartów kolegom z zespołu, ale również trenerowi Scali. Obok wejścia do szatni był stół, bardzo długi i ciężki. Scala zawsze siadał przy nim i kładł, na nim nogę, tak że była ona idealnie na wprost szatni. Pewnego dnia chwyciłem go za nogę i przeciągnąłem po stole. Był wówczas piekielnie wściekły, zaś naprawienie całego bałaganu, który w ten sposób zrobiłem, zajęło mi dobre pół godziny (śmiech). Innym razem, gdy Scala rozmawiał z Pastorello, na korytarzu, a ja napisałem na tablicy w szatni: "100 tys. grzywny dla Scali, ponieważ karze mnie za wszystko, co sprawia mi radość."

Jak wygląda Twoja relacja z Parmą?

Z perspektywy czasu wiem, że przybyłem do idealnego miasta i doskonałej drużyny. Nigdy szczególnie nie lubiłem dużych miast, a Parma była dla mnie idealna. Tu mogłem być sobą, żyć jak chce. Do tego miałem kontakt z tutejszą społecznością, która mnie kochała i pomagała mi na każdym kroku. Kibice przychodzili na nasze treningi do parku Cittadella i mieli wówczas okazję oglądać prawdziwego Asprillę, bowiem podczas treningów robiłem rzeczy, na które nie mogłem sobie pozwolić w trakcie spotkań, gdzie ograniczała mnie taktyka.