Dokładnie 16 grudnia 1913 roku czyli 101 lat temu powstała drużyna którą lubią i szanują prawie całe Włochy -wspaniała i niepowtarzalna FC PARMA.

W gwoli ścisłości pierwszy klub z miast parmezanu -Verdi FC został założony 27 lipca 1913, jednak 16 grudnia nazwa drużyny została zmieniona na Parma Football Club i to właśnie ta data przez większość kibiców jest uważana za faktyczny początek klubu na co dzień grającego na Stadio Ennio Tardini.

W tej pięknej i dość długiej historii Crociati, nazwani tak na cześć swoich pierwszych strojów białych z czarnym krzyżem, w jakich występowali na boisku, mieli zarówno wzloty jak i upadki.

Zacznijmy jednak od początku, w momencie powstania Parma nosiła nazwę Verdi FC nadaną na cześć jednego z najsłynniejszych kompozytorów Giuseppe Verdiego, który urodził się w prowincji należącej właśnie do Parmy. Już rok po założeniu nazwa ta została zmieniona na Parma Football Club. Praktycznie do początku lat 80 Parma miała ogromne problemy ze ustabilizowaniem swojej sytuacji przez co ciągle "kursowała" pomiędzy Serie B a D.

Gdy trenerem w 1986 został Arrigo Sacchi Gialloblu na dłuższy czas zagościli w szeregach drugiej ligi. Sacchi ustabilizował drużynę i stworzył z niej ligowego średniaka. W 1989r szkoleniowcem został Nevio Scala, który spełnił największe marzenia kibiców, wtedy już AC Parmy.

27 Maja 1990 roku, po zwycięstwie 2:0 nad największym rywalem Reggianą, ekipa Scali awansowała do Serie A. Parmą zainteresował się światowy gigant produkujący żywność- Parmalat, mający siedzibę i zakład produkcyjny na obrzeżach Parmy. Rodzina Tanzich zaczęła pompować miliardy lirów do klubu, i na efekty nie trzeba było długo czekać. Parma zadebiutowała w Serie A 9 Września 1990, ponosząc porażkę z Juventusem 1:2. Warto również zaznaczyć iż autorem debiutanckiej bramki dla Gialloblu w najwyższej klasie rozgrywkowej we Włoszech był Alessandro Melli. Mimo początkowych trudności sezon ten był dla Scali i jego podopiecznych bardzo udany. 6 miejsce i zakwalifikowanie się do Pucharu UEFA drużyny, która przez większość sezonów w swojej historii grała Serie C, było dla piłkarskiej Italii ogromnym zaskoczeniem.

Przez całe lata 90 Parma zaczęła masowo kolekcjonować trofea. Gialloblu łącznie zdobyli dwa Puchary UEFA, trzy Puchary Włoch, Puchar Zdobywców Pucharów, Superpuchar Włoch i Super Puchar Europy. Jak do tej pory ostatnim trofeum zdobytym przez Parmę był Puchar Włoch w sezonie 2001/2002 dzięki zwycięstwu w dwumeczu nad Juventusem.

Od tego momentu w Parmie zaczęły się lata chude i bardzo trudne. Wszystko z powodu bankructwa Parmalatu który sprowadził na Gialloblu olbrzymie długi, co miało widoczny wpływ na wyniki klubu na boisku. Stąd też priorytetem dla Gialloblu stały się nie Europejskie Puchary lecz walka o utrzymanie. Przez dłuższy czas ten cel udawało się realizować jednak w sezonie 2007/2008, przez, ogólnie rzecz ujmując, złą strategie zatrudniania trenerów( w ciągu sezonu było ich aż 3) Parma po 18 latach spędzonych w elicie spadła do Serie B.

Władze jednak nie załamały się i po początkowych problemach w drugiej lidze zdecydowali się zatrudnić jako trenera bardzo szanowanego we Włoszech Francesco Guidolina, który na nowo poukładał zespół i ponownie wprowadził go do włoskiej elity.

Debiutancki sezon po powrocie do Serie A można uznać za bardzo udany Gialloblu, mieli w nim swoje wielkie wzloty jak chociażby zwycięstwa nad Milanem, Napoli czy Juventusem oraz bolesne wpadki gdzie na myśl przychodzą konfrontacje z Catanią czy Cagliari. Ostatecznie sezon 2009/2010 Parma zakończyła na bardzo wysokim 8 miejscu dosłownie ocierając się o europejskie puchary. Mimo dobrych wyników po sezonie pracę na Tardini zakończył Francesco Guidolin a jego miejsce zajął Pasquale Marino. Jednakże najważniejszym wydarzeniem sezonu 2009/2010 był powrót do Parmy prawdziwej ikony klubu - Hernan Crespo, który wciąż mimo upływających lat zawzięcie śrubował klubowy rekord w ilości zdobytych goli.

Sezon 2010/2011 przyniósł kibicom kolejną wielką huśtawkę nastrojów, był w nim momenty wielkie jak chociażby dwa zwycięstwa nad Juventusem w tym jedno aż 1:4 w samym Tuynie oraz bolesne wpadki jak chociażby przegrana z Bari na własnym terenie. Koniec końcówce dzięki zmianie trenera na Franco Colombe i fantastyczniej końcówce w wykonaniu Gialloblu udało się osiągnąć upragnione utrzymanie w lidze.

Ten sam szkoleniowiec rozpoczął z Parmą sezon 2011/2012. Szybko okazało się, jednak, iż na dłuższą metę Colomba to nie najlepsza opcja dla zespołu Gialloblu. Mimo słabych wyników trener ten dość długo utrzymywał się na swoim stanowisku, aż do druzgocącej porażki z Interem na San Siro 5:0. Ta najwyższa klęska od 21 lata, kosztowała Colombę utratę pracy. Miejsce doświadczonego szkoleniowca na ławce Gialloblu zajął były selekcjoner reprezentacji Włoch Roberto Donadoni. Wraz z jego przybyciem Parma zaczęła grać zupełnie inną piłkę. W prawdzie z początku styl gry Gialloblu nie uległ wielkiej zmianie jednak z spotkania na spotkanie wszystko powoli zaczynało się zazębiać. Niestety po serii pechowych spotkań, w który Gialloblu głównie na skutek krzywdzących decyzji arbitrów seryjnie potracili punkty, na 9 kolejek przed końcem Parma znalazła się zaledwie 2 punkty nad strefą spadkową. Wtedy jednak podopieczni Donadoniego zaczęli grać jak z nut. Z 9 ostatnich spotkań sezonu Gialloblu wygrali aż 8 a seria 7 kolejnych zwycięstw z rzędu, którą odnotowali pokonując kolejno: Novarę, Cagliari, Palermo, Lecce, Inter, Sienę i Bolognę, jest nowym rekordem klubu. Nie był to jedyny rekord pobity przez podopiecznych Donadoniego. W rozgrywkach 11/12 na listę strzelców wpisało się aż 17 piłkarzy dzięki czemu poprawione zostało osiągniecie z sezonu 95/96. Po fantastycznym finiszu, Parma z 56 punktami na koncie, zakończyła sezon na bardzo wysokim 8 miejscu tracą do 6 lokaty uprawniającej do startu w europejskich pucharach zaledwie 2 oczka. Niekwestionowanym liderem drużyny tamtej drużyny był Sebastian Giovinco, który rozgrywki zakończył z 16 bramkami i 12 asystami na koncie. Nie wypada nie wspomnieć również o innym bardzo ważnym choć nieco smutnym wydarzeniu tego sezonu a mianowicie chodzi o odejście Hernana Crespo, który 2 lutego 2012 rozwiązał kontrakt z Parmą. Odejście ikony klubu z Tardini było podyktowane, głównie tym iż piłkarz jak sam twierdził nie mógł dawać już drużynie tego co kiedyś. Jego pożegnanie było wielkim i bardzo wzruszającym wydarzeniem dla wszystkich związanych z Parmą jaki samego zawodnika.

W sezonie 12/13, mówiąc kolokwialnie szału nie było. Pomimo utraty Sebastiana Giovinco, zespół zdawał się być silniejszy i co ważne bardziej wyrównany. Niestety nie było tego widać na boisku, Parma grała strasznie nie równo przeplatając znakomite mecz, słabymi występami. Ostatecznie podopieczni Donadoniego, zakończyli zmagania na 10 miejscu, które zostało przyjęte z bardzo mieszanymi uczuciami.    

Sezon później, kiedy obchodziliśmy stulecie klubu, drużyna Gialloblu spisała się na medal. Szóste miejsce na koniec rozgrywek dało długo upragniony powrót do europejskich pucharów. Radość z tego faktu nie trwała jednak długu, gdyż na skutek nie jasnych zabiegów finansowych, utraciła prawo gry w Lidze Europy, na rzecz Torino.

Jeśli chodzi o sytuację teraźniejszą to, los nie jest łaskawy dla Parmy. Trwający sezon to w zasadzie pasmo samych porażek. Ostatnia pozycja klubu w lidze nie napawa optymizmem, a w oczy kibiców coraz bardziej zagląda perspektywa spadku do Serie B. Światełkiem w tunelu może być planowana na dziś sprzedaż klubu, która może uzdrowić sytuację zarówno sportową jak i finansową. Takie nadzieje mają przynajmniej kibice, ich chyba właśnie ich spełnienia należałoby życzyć w tym jakże pięknym dniu. FORZA PARMA!