Pora na ostatni w tym sezonie mecz na Stadio Ennio Tardini. W sobotę o godzinie 14:00, będąca już myślami na wakacjach Parma, podejmie rozpaczliwie walczącą o ligowy byt Alessandrię.

Drużynę Alessandri należałoby określić mianem najlepszej, wśród najsłabszych, bowiem ekipa z Piemontu, patrząc na dotychczasowe rozgrywki, jeśli w ogóle można tak powiedzieć, radziła sobie najlepiej spośród zespołów, które praktycznie od samego startu kampanii okupowały miejsca zagrożone spadkiem. Nie oznacza to jednak wcale, że Alessandria może być już pewna swego. Obecnie podopieczni Moreno Longo zajmują 16 miejsce w tabeli, i o ile bezpośredni spadek raczej im już nie grozi, to jeśli nie zwiększą oni przewagi punktowej nad Cosenzą (obecnie wynoszącej 2 punkty) do czterech oczek czekać ich będzie baraż o utrzymanie, a tego klub z Piemontu, za wszelką cenę chciałby uniknąć.

O ile w przypadku Alessandri ciężko jest mówić o jakiejkolwiek regularności czy powtarzalności, to należałoby zaznaczyć, że ostatnie wyniki zespołu mogą napawać jego kibiców optymizmem. W trzech ostatnich meczach, ekipa Longo zanotowała dwa zwycięstwa oraz remis, ustanawiając tym samym swoją najdłuższą passę bez porażki w tym sezonie. O ile wygrana z Pordenone, była dla Aelssandri właściwie obowiązkiem, o tyle już tryumf nad Cittadellą oraz urwanie punktów Regginie, które uchodząc za zespoły znacznie silniejsze, można już potraktować jako pewnego kalibru niespodzianki i dowód na wielką determinacje w szeregach Piemontczyków.

Mówiąc o Alessandri, w kontekście meczu z Parmą, warto jest przytoczyć postać Simone Corazzy. Napastnik ten, z dorobkiem 12 goli jest obecnie najskuteczniejszym graczem ekipy z Piemontu, jednak co ciekawsze, 10 z tych 12 trafień zdobył on w spotkaniach wyjazdowych.

Przejdźmy teraz do Parmy, która jest ekipą pełną paradoksów i ciężko jest tu określić inaczej aktualną sytuację klubu. Pomimo widocznej poprawy, i to na każdej płaszczyźnie gry, za kadencji Iachiniego, to właśnie za kadencji doświadczonego szkoleniowca mówić możemy o najgorszej serii w tym sezonie. W istocie bowiem ostatnia porażka z Perugią (doznana w absurdalnych i kuriozalnych okolicznościach), była dla Crociatich trzecią klęską z rzędu i podobna seria nigdy wcześniej, w tym sezonie, im się nie przytrafiła. Z drugiej strony, w sumie ciężko jest się temu dziwić, bowiem fakt jest taki, że od dobrych 2-3 tygodni piłkarze Parmy nie grają już o nic, a w związku z tym ich morale, koncentracja oraz motywacja są na bardzo niskim poziomie, co zresztą dobitnie widać było zarówno w partii z Perugią, jak i Ascoli.

Jak na złość nic pozytywnego nie dzieje się w sytuacji kadrowej, a wręcz przeciwnie, można odnieść wrażenie że z meczu na mecz jest gorzej. Na Alessandrię po kolejce zawieszenia wróci Danilo, cóż jednak z tego, skoro Iachini w dalszym ciągu nie może liczyć na pomoc 10-12 graczy, a do tego wiadomo już, iż sezon zakończył się dla Mana, co stanowi wielki cios dla drużyny i wręcz niewyobrażalny ubytek jakości.

Jeśli chodzi o skład na mecz z Alessandrią, to możemy spodziewać się kilku zmian względem tego co oglądaliśmy w Perugii. Na środek obrony powinien wrócić Danilo, w pomocy o miejsce obok Bernabe rywalizować maja Juric i Sohm, z kolei do ataku, po blisko półrocznej przerwie, szanse na grę od pierwszej minuty ma otrzymać Inglese. Nie da się oprzeć wrażeniu, że Iachini z chęcią dokonałby większej liczby korekt, jednak w tym wypadku jest on bardzo skutecznie ograniczany przez braki kadrowe.

Na koniec rzućmy jeszcze okiem na historię spotkań obu zespołów, która sprowadza się do 36 gier. Ich bilans jest minimalnie na korzyść Alessandrii, która wygrała 13 partii, przy 12 tryumfach Parmy oraz 11 remisach. Crociati znacznie lepiej wypadają jednak, w meczach na Tardini, gdzie ich statystyka to 9 wygranych, 4 remisy i 4 porażki. Warto tu jednak zaznaczyć, iż po raz ostatni te dwa zespoły, zagrały ze sobą na terenie Parmy, w 1983 roku. Wówczas to, w rozgrywkach Coppa Italia Serie C, górą była Alessandria, zwyciężając 4:2.

Podsumowując, gdyby ten mecz miał miejsce jeszcze miesiąc temu, nie byłoby żadnych wątpliwości co do tego, że jego murowanym faworytem byłaby Parma, górująca nad rywalem praktycznie w każdym aspekcie. W tej chwili jednak nie jest to takie pewne. Oczywiście podopieczni Iachiniego wciąż uchodzą za faworyta tej partii, jednak z uwagi na brak celu do którego Crociati mogliby dążyć oraz fakt, że Alessandria przyjedzie na Tardini walczyć o życie, żaden rezultat (włącznie z tryumfem gości) nie powinien być tu zaskoczeniem. Sytuacja jest jaka jest i każdy kibic dobrze zdaje sobie z niej sprawę, mimo to można, a wręcz trzeba, wymagać od Parmy tego, aby chociaż godnie pożegnała się z Tardini.