Dziś w naszym cyklu "Zapomniane historie", skupimy się na krótkiej historii AC Parmense - drużyny, dzięki której przetrwała tradycja Parmy.

W lecie roku 1969, na skutek fatalnej postawy Parmy w rozgrywkach Serie D oraz nie najlepszej sytuacji finansowej, ówczesne władze podjęły trudną decyzję o postawieniu klubu w stan likwidacji.

Wówczas to rolę reprezentowania Parmy na krajowej arenie piłkarskiej przejęło, powstałe ledwie rok wcześniej A.C. Parmense, które następnie stało się fundamentem do reaktywacji prawdziwej Parmy.

Zacznijmy od samego początku Prmense zostało założone dokładnie 6 września 1968 roku. Klub mający swoją siedzibę przy via Saffi 82, swoje powstanie zawdzięczał kilku pasjonatom, w skład których wchodzili: Mario Bertolini, Ermes Foglia, Adolfo Cecchi, Tito Manzini, Arnaldo Musini, Giorgio Orlandini oraz Ermes Ghidini. Prezydentem drużyny wybrany został Foglia, zaś w skład zarządu weszli: Antonio Salvarani, Wilmer Alberici,  Musini, Gaetano Zafferri oraz Michele Zampiccinini.

Jeśli chodzi o kwestię klubowych barw, to logo Permense stanowiła okrągła tarcza, wewnątrz, której znajdowały się dwa okręgi - żółty i niebieski, nawiązujące do kolorów z godła miasta. Z kolei trykoty, w których na co dzień występowali zawodnicy, były białe i posiadały na środku dwa poziomie pasy, jak nietrudno się domyślić w kolorze żółtym oraz niebieskim.  

Jako nowo powstały klub, Permense grę rozpoczęło od Prima Categoria Emilia, które wówczas stanowiły piąty szczebel we włoskiej hierarchii rozgrywkowej. Ambicje były jednak spore, a głównym celem był awans do Serie D.

Debiutancki sezon Parmense to w zasadzie pasmo samych sukcesów. Drużyna szybko zdominowała rozgrywki Prima Categoria i pewnie sięgnęła po pierwsze miejsce w tabeli, a co za tym idzie upragniony awans. Bilans ligowych potyczek Parmense to 19 zwycięstw, 10 remisów i ledwie jedna porażka. Najlepszym strzelcem ekipy, prowadzonej przez trenera Gian Carlo Vitaliego, okazał się Gianni Corti, który w 28 występach ustrzelił 16 bramek.

Mało brakowało, a Parmense sięgnęłoby również po trofeum w postaci Coppa Italia Dilettanti. Przez zmagania amatorskiego Pucharu Włoch, podopieczni Vitaliego, przeszli jak burza odprawiając z kwitkiem kolejno Fidenze, Brollo, Stezzanese, Vobarno, Leffe, Dolo oraz Mugello. W decydującym, finałowym spotkaniu, rozgrywanym w Rzymie, Parmense okazało się jednak nieznacznie gorsze od ekipy Almas Roma i ostatecznie przegrało 1:0.

Gdy przed startem kampanii 69/70, faktem stało się rozwiązanie Parmy, Parmense błyskawicznie rozpoczęło starania o pozyskanie praw do nazw i tytułu sportowego Parma AC i Parma FC, by móc kontynuować piłkarskie tradycje klubu z miasta sera i szynki.

Tego typu czynności wymagają jednak czasu, tak więc rozgrywki Serie D, drużyna rozpoczęła jeszcze pod nazwą Parmense, przy okazji cały czas działając na rzecz pozyskania praw do marki porzuconej przez Parma FC. Zabiegi prawne dobiegły szczęśliwego końca dokładnie 1 stycznia 1970 roku, a Parmense zakończyło swój żywot na rzecz nowej "starej" Parmy, która oficjalnie do gry wróciła już 3 dni później i w domowym spotkaniu pokonał 3:1 San Secondo.

Tytułem podsumowania cały sezon 69/70 zakończył się bardzo pomyślnie, bowiem Parmense/Parma, a może po prostu Gialloblu rzutem na taśmę, pokonując w ostatniej kolejce Varedo, zajęli pierwsze miejsce w tabeli i wywalczyli awans do Serie C.

Tak też pokrótce przedstawia się krótka, być może nieco zawiła, aczkolwiek pouczająca historia AC Parmense, w której odnaleźć możemy wiele nawiązań do tego co, całkiem niedawno, działo się na Tardini...